guillelme-xalgarete

O AMOR E TI

2012-02-24T00:56:00.000-08:00

Para min o amor é… algo que hai que vivir, é dicir, a miúdo podemos ver á xente nova (máis ou menos da miña idade), tendo relación con outras mozas ou mozos, e de súpeto, parecen máis maduros. Eu sei que non ten nada que ver, pero síntome como se fose un cativo por non ter relación, por iso para min o amor pode ser “un sinal” de madurez.

Marco Schettino

O amor é para as persoas

Como o lacón é aos grelos.

Pablo de la Torre

O amor é oma o alcohol: cando o bebes sénteste coma un deus… pero sempre vén a resaca.

Pablo Fernández

Para min o amor non é máis ca parvadas de dúas persoas.

María Gómez

O amor é coma unha mazá infestada por vermes: preciosa por fóra, pero noxenta por dentro.

Rodrigo E. Masid

Quérote moito,

como a troita ao troito.

Carla Mouriño

Estar sen ti é como nun día de feira comer o polbo con garfo.

Marta Álvarez

O amor é como o carbón na lareira,

E a amargura é como o leite no pantano.

Miguel Mata

O amor sen ti é como comer as patacas sen sal.

Alba Morenza

Por unha mirada, un ceo;

Por un sorriso, un mundo;

Por un bico... non sei que daría por un bico teu,

Porque morro sen ti

E só vivo estando xunto a ti.

Sergio Bernárdez

Os de 6º recomendámosvos un libro

2012-02-07T08:46:00.000-08:00

A 15 de febreiro os alumnos de 6º iremos a Ourense para ter un encontro literario con Jacobo Fernández Serrano. Para iso tivemos que ler un dos seus libros.

Os libros pola noite... teñen vida... Se non me cres... mírao ti!!!

2012-01-10T09:47:00.001-08:00

Historia solidaria, Daniel Gónzalez

2012-01-10T03:06:00.000-08:00

Érase unha vez un príncipe acostumado a non traballar, que nunca facía nada, todo o que quería dábanllo os seus servos. Este príncipe era moi malvado e mandaba desterrar a todo aquel que dicía algo malo del. Entre a xente existen rumores de que desterrou a máis de duascentas persoas.

O príncipe era tan malo e descarado que nin sequera obedecía ao seu pai, o rei! Un día ofendeu tanto ao seu pai, o rei, que se viu obrigado a desterrar ao seu fillo a pesar de ser a súa única descendencia.

O príncipe, cando xa estaba fóra do reino do seu pai, non sabía que facer e onde durmir. Estaba anoitecendo e non encontraba ningún lugar onde refuxiarse do frío da noite. Cando xa estaba desesperado ao non encontrar un refuxio nin nada que comer, encontrou un pequeno lugar, e observou que estaba iluminado, polo que seguramente había alguén alí.

O príncipe entrou no refuxio e encontrou a un home que estaba ceando, e ordeoulle ao home que lle dese a comida, pero o home negouse, pero se o pedía por favor, ao mellor dáballe a metade. O príncipe desesperado aceptou. Despois de cear os dous foron durmir.

Ao día seguinte, o home espertou ao príncipe e díxolle que se levanta que había que ir cazar para ter algo de comer e facer mellor o refuxio. O príncipe negouse e dixo que se quería facer algo que o fixese el mesmo. O home indignado dixo que ía cazar e que se ao volver non vía cambios no refuxio, o príncipe non comía. O príncipe ao ver ao home que non lle daba comida decidiu poñerse a traballar.

Despois de case dezaseis meses, o home e o príncipe fixéronse amigos, e dous meses máis tarde o pai do príncipe púxose moi enfermo, e mandou buscar ao seu fillo, xa que era a súa única descendencia.

Cando os soldados do rei encontraron ao príncipe o rei xa morrera, e comunicáronlle que se el non volvía o reinado tería serios problemas. O príncipe decidiu volver sen pensalo, pero volveu co seu novo amigo, que o axudara a sobrevivir durante os últimos meses.

O príncipe cando volveu ao seu reino cambiara moitísimo, xa que por fin comprendía o que era ser campesiño, así que para facer un pouquiño mais fácil á vida dos campesiños baixou os impostos e deixou de ser tan malvado.

Ao seu novo amigo, deulle unha habitación no palacio real e tería todo o que el quixese, e ao final o rei como o seu novo amigo acabaron sendo máis felices por compartir o que ten con quen o necesita.

Un Nadal movido, de Marco Schettino

2012-01-10T03:04:00.000-08:00

Ah, a noite do vinte catro de decembro, a noite antes do Nadal, todas a familias celebran este evento estando en familia, a felicidade apoderase de todos e por unha vez, non temos que pensar no futuro para animarnos… pero … que pasa… con esa xente?, si, esas persoas que, tan pobres son, que non poden celebrar o Nadal… Que fan?

A nosa historia centrase nun grupo de indixentes, eran tres homes que vivían na miseria, un chamábase Pancho, o segundo era Perico e por último Manolo, os tres con roupa vella, sucia e desfeita de todo. Eran bos amigos e axudábanse pero… non tiñan boa reputación entre a xente da cidade…

Os pais sempre lle advertían aos nenos que non se acercaran a eles porque eran “xente mala”, todo o mundo falaba mal de eles sen nin sequera saber como eran en realidade, dicían que agochaban droga, que roubaban, que polas noites facían cousas terribles aos nenos que atopaban na rúa… en fin, calquera cousa. O caso era que, cada vez que se deixaban ver pola xente da cidade, eran perseguidos polos policías e outros ata ser expulsados.

Eles non entendían nada, eran pobres, nada máis, e non lle podían facer nada… Deprimidos de todo, decidiron agocharse cerca dunha fábrica que xa non se usaba para nada, e alí pasaron unhas cantas noites sen ser descubertos, seguro que habería algún becho e ía un frío… pero eles xa estaban ben acostumados, utilizaban os tres a mesma e única manta que tiñan e durmían…

Pero todo isto cambiou a noite antes do Nadal …

Os tres amigos atopábanse botando unha ollada ás casas, todos eses adornos colgados, o típico Santa Claus subindo escaleiras que se atopaba colgando dos balcóns, polas ventás víanse árbores decoradas con moitos adornos, en fin, todo era precioso… e os tres miraban coma parvos.

Non tardaron moito en ser vistos por algún indesexable e emprenderon a fuxida por se acaso…

Ben, xa rematado o paseo, Pancho, Perico e Manolo puxéronse a cear, pois si, hoxe tiveran sorte: Unha pizza recen… tirada ao lixo, aínda estaba quente, ( xa o sei, para nós “BAH”, pero para eles “ÑAM” ) e puxéronse a comer .

Cando remataron (que quere dicir pouco porque tiñan unha fame de xigante…) “intentaron” durmir. Pero pouco despois foron espertados por un golpe tremendo, tampouco era para tanto pero… tivo que doer.

Os tres colegas dirixíronse cara ao lugar de onde proviña o golpe… xa antes de que puideran chegar, viron varios renos correndo sen rumbo. Ao chegar viron outro reno, pero este co nariz vermello, e ao lado, unha zorra chea de bolsas enormes, iso si, a sorpresa foi que estaba dentro.

Pois claro, non ía ser outro que Santa Claus, pero cunha perna rota, escoitábaselle protestar “BRRR!, estes tellados de hoxe non valen nada”. Os tres estaban abraiados.

Despois de axudar a Santa e reunir aos renos, este explicoulles que intentara pousarse cos renos no tellado, pero que estaba tan esvaradizo que “descarrilaran”, e así acabaran abaixo. Despois, os tres empezarían a contar a súa situación… Despois, o barbudo vermello dixo : “Fágovos un trato: eu douvos o que necesitades para ter un traballo e saír da miseria … e vós, a cambio, axudádesme a repartir os regalos para os nenos, que esta perna non quere andar”.

Repartir regalos por todo o mundo era ben complicado, pero a cambio dun traballo, os tres amigos farían calquera cousa. E así, partiron os catro a repartir polo globo adiante, Santa pasaba os regalos dende a zorra, e os demais facían o resto… a xornada foi longa pero remataron en tempo. Santa acudiu a un medico e a perna curouse como e debido. Santa deixou aos amigos na súa cidade e marchou…

E que lles pasou? Pois agora traballan facendo xoguetes, non é moito pero xa teñen para vivir…

Puqui e o Nadal, de Rodrigo Ernesto

2012-01-10T03:02:00.000-08:00

Era o primeiro domingo de Novembro. Era un día frío, e nevaba. Un pai e o sei fillo Andrés preguntábanse se era verdade o que estaban vendo: un automóbil detívose, unha porta traseira abriuse e alguén fixo baixar un can do coche. "¡Báixate, Puqui!", ordenou unha voz dende o interior. O pobre animal quedou desconcertado cando o coche se afastou a toda velocidade. E correu desesperado detrás do vehículo.

Puqui tería uns sete meses, pequeno, de patas longas e pelo curto de cor marrón e tiña a cola negra. O pai e o Andrés non volverían a velo ata moito despois, pero imaxinaron que aquela noite, esgotado e amedrentado, durmiría no primeiro sitio que atopou. Á mañá seguinte comezou a buscar ós seus donos. Ese día non comeu e apenas bebeu un pouco de auga estancada. O días e as noites facíanselle interminables. Ás dúas semanas estaba fraco e débil, mais distinguíase pola súa cola negra. Como era moi novo, empezaba a esquecer quen o tirou e quen era o seu dono. Recorda vagamente un patio soleado onde xogaba despreocupado.

Aínda que a xente o espantaba por estar sucio, Puqui sentía unha atracción polas persoas. Cando descobre que alguén o mira compasivo, achégaselle timidamente coa cabeza gacha e ollos que piden unha caricia. Pero sempre esa persoa que se detivo misericordiosa volve a mirada e segue o seu camiño.

Dez días despois de presenciar aquel abandono, Toby, un marabilloso can grande e bonachón, de catro anos de idade, escapa do seu fogar e pérdese. Os seus donos buscárono por toda a cidade, pero non apareceu.

Resulta que aquel can era da familia do pequeno Andrés, e estaba desconsolado. Achegábase o Nadal e todo parecía que ía ser triste.

Toby afastárese moito da súa casa. Intentou regresar, pero camiñou en sentido contrario e terminou nun mundo descoñecido para el, o centro da cidade.

Durante días e noites correu desesperadamente buscando á súa familia, ata que o esgotamento detivo á súa carreira. A súa mirada apagouse e o seu abundante pelo pronto foi unha maraña sucia e enredada.

Un día que chovía copiosamente, o pobre Toby trotaba pegado á parede buscando algún oco onde descansar cando se topou cun can fraco, asustado e empapado que se detivo e o mirou con curiosidade. Toby e Puqui quedáronse estáticos baixo a choiva observándose con expectación. Puqui, moveu un pouco a cola e Toby achegóuselle. Enseguida se fixeron amigos e vagabundeaban xuntos. O pequeno seguía ó grande a todas partes, buscaban comida xuntos e nas noites frescas pegábanse un co outro. Toby seguía coa súa idea de localizar a súa casa.

Finalmente, chegou o 24 de Decembro. Pasaron exactamente catorce días dende que Toby se perdera, e Andrés estaba cada día máis e máis triste pola desaparición do seu adorado can. Os seus pais, preocupados por tan prolongada apatía, decidiron levalo a divertirse a un parque de atraccións, pero non deu resultado. Andrés seguía triste, e ata que o seu can non aparecese el o seguiría estando.

Ó saír do parque de atraccións, rapidamente chegaron á súa casa, onde os avós de Andrés esperaban para a cena de Noiteboa. Estaban a medio camiño, e de súpeto, Andrés falou por primeira vez en varios días.

-Mirá, papá, ese can, que fraco está!

O pai mirou a onde Andrés sinalaba, e viu a Puqui. Recoñeceuno pola súa inconfundible cola negra.

-Pero se é aquel can que abandonaron hai unas semanas! Ó que tiraron á rúa desde aquel coche! Acórdaste? Foi antes de que se perdera Budy. Que mal está, o pobre can.

-Mira como nos mira, papá, como se quixera vir con nós...

-Non, Andrés, non podemos.

-Quero acariñalo, papá, por favor... Para o coche un momento!

O pai sabía que se paraba e o acariciaba, terminarían por levalo á súa casa si ou si. Pero como podía negarlle iso despois do triste que estaba o seu fillo? Os pais de Andrés falaron un momento en voz baixa. Finalmente, decidiron que podería baixar.

Andrés baixou do coche e acariciou moito ó can. Puqui, por primeira en moito tempo, estaba tolo de alegría, movía o rabo, saltaba feliz…

-Papá, está moi fraco, hai que darlle de comer.

-Está ben, súbeo ó coche que o levamos a casa.

Andrés, moi contento e feliz, como non estaba en semanas, tratou de convencer ó can para que subira. Pero Puqui non avanzou. Quedou parado. Andrés insistiu en chamalo pero o can, lonxe de subir ó coche, foise cada vez máis. Ladrou como se quixera dicirlles algo. Íase deles, detíñase e ladraba. O seu comportamento era moi raro. Andrés probou a collelo pero nada. Andrés quería ir tras el, pero os seus país non podían perder máis tempo.

-Déixao, Andrés. Xa é tarde, e ademais lembra que os teus avós están esperando na casa para cear, e se tardamos moito, vanse preocupar.

-Pero, mamá, por favor!

-Fai caso á túa nai, Andrés, está claro que ese can non quere vir con nós . Tes que deixalo.

O pai puxo entrou no coche e púxoo en marcha. Puqui correu e xa dobrara a esquina. Andrés comezou a chorar e chorar, berraba. Ó velo así, seus pais non podían negarlle iso naquel momento. O pai apagou o coche, e Andrés parou de chorar de repente.

Oíronse ladridos na volta da esquina, e Andrés foi a ver qué pasaba.

-Papá, mamá! Mirade! É Toby!

Da esquina saíron Andrés, Puqui e Toby correndo cara o coche.

-É Toby!

Recoñecera o coche e viña correndo a toda velocidade. E detrás del, ladrando, viña Puqui! Non quería abandonar ó seu compañeiro e por iso tratou de que Andrés o seguira.

Andrés meteu os dous cans no coche, e fóronse cara á súa casa. Cando chegaron, os avós estaban sorprendidos de velos chegar con Toby e outro can descoñecido. Andrés volveu estar feliz desde entón. Toby volvía ó seu fogar e Puqui atopou un novo no que estaba seguro de que viviría ben xunto co seu compañeiro.

Agora si que estaban preparados para celebrar a cea de Noiteboa.

Entrega de premios

2011-12-28T20:00:00.000-08:00

O día 28 de decembro fomos recoller os premios conseguidos no concurso de relatos no Concello de Pereiro de Aguiar.

2º Premio Terras de Aguiar (Clara Inés Glez. 3º EP)

2011-12-28T02:18:00.000-08:00

ANTÓN DENUNCIA AOS REIS MAGOS

Nun país moi lonxano (e moi próximo) , un país raro e inxusto, os nenos se querían ter voces bonitas, xoguetes, xeitos de camiñar graciosos, sorrisos alegres e un nome coma Xan, María, Sabela, Brais, Miguel, Uxía… tiñan que ir compralos no mercado. Por iso os nenos pobres non tiñan nada disto. Eran moitos, moitos nenos e, porque non había diñeiro nas súas familias, vivían sen voces bonitas. Ao estar sempre tristes a súa voz tamén era sempre triste; tampouco tiñan xoguetes, nin xeitos de camiñar graciosos nin sorrisos. Por non ter non tiñan nin sequera nome. Cando alguén lles quería chamar, dicíalles:

--“Oe ti” ou “ven aquí neno” ou “ven aquí nena”.

En cambio, os nenos ricos dese país moi lonxano (e moi próximo) tiñan cantidades inmensas de xoguetes, moitas voces bonitas que se cambiaban cada día coma se fosen cromos repetidos, sorrisos grandes e preciosos e un nome que sempre dicían cando alguén lles preguntaba como se chamaban.

Antón era un deses nenos ricos que tiña moitas cousas: sorrisos grandes, xoguetes de cores, un nome polo que lle chamaba a súa familia e os seus amigos, xeitos de andar graciosos e voces agudas, ou graves, que collía segundo o humor que tivese: se estaba canso falaba coa voz grave e se estaba contento falaba coa voz aguda.

O día anterior á chegada dos Reis Magos, Antón paseaba coa súa nai pola rúa cando viu a unha señora con dous nenos pequenos sentada nunha esquina. Diante deles había un cartel que dicía:

SOMOS MOI POBRES

NECESITAMOS AXUDA

DÉANOS ALGO, POR FAVOR

Antón leu o cartel unha e outra vez, moi intrigado polo que alí vía.

-Mamá, que sorte a deses dous nenos porque como non teñen nada, esta noite os Reis Magos traeranlles moitísimos xoguetes, voces novas, sorrisos…e todo iso.

-Oxalá, fose así Antón. Pero os Reis Magos non traen xoguetes, nin voces, nin sorrisos, nin nada aos nenos pobres, nin aos deste país, nin aos de África nin aos dos sitios nos que hai guerra.

Antón quedou asombrado. Púxose moi, moi triste e moi, moi preocupado. E empezou a pensar.

-Como poderei arranxar isto? Debe ser terrible non ter nada. Eu non sei que sería de min se fose un neno pobre.

Entón ocorréuselle unha idea.

-Mamá, voume ao parque a xogar cos meus amigos -dixo botando a correr.

Os amigos de Antón eran todos nenos ricos coma el, con habitacións cheas de xoguetes, voces e voces para cambiarse cada día, sorrisos alegres... e esas cousas marabillosas.

Antón chegou ao parque moi sufocado pola carreira e contoulles aos seus amigos o que lle dixera a súa nai.

-Isto non pode ser. Temos que facer algo-dixo.

E todos xuntos puxéronse a buscar unha solución. Logo de moito pensar e pensar ocorréuselle unha idea: escribiríanlle unha carta urxentísima aos Reis Magos, explicándolles o que estaba pasando e pedíndolles que aquela mesma Noite de Reis levasen a todos os nenos pobres do mundo: xoguetes, voces, sorrisos, xeitos de camiñar e, sobre todo, un nome para cada un.

Escribiron aquela carta con moita ilusión, respecto e sen faltas de ortografía, non fose pasar que os Reis se enfadasen con eles. Na carta tamén lles dixeron que, por favor, lles contestasen enseguida, porque a cousa era moi grave xa que faltaban moi poucas horas para a noite e os nenos pobres poderían quedar outra vez sen nada.

Pero, a pesar de todo aquel coidado e daquela urxencia, os Reis Magos non lles contestaron á súa carta, nin unha cousa nin outra. Non dixeron nin mu. Antón e os seus amigos non recibiron resposta.

Moi cansos de esperar e cada vez máis preocupados, decidiron que arranxarían aquel desastre eles mesmos pola súa conta. Así que se foron ás súas casa e cada un preparou unha gran caixa chea de xoguetes, voces, sorrisos e, sobre todo, nomes, moitos nomes para poder chamar a cada neno polo seu.

Nestas caixas estaba todo o que ata entón lles regalaran a eles os Reis Magos por Nadal. Cando as caixas estiveron ben cheas, Antón e os seus amigos fóronas repartindo aos nenos pobres, primeiro aos do seu país e despois mandáronas tamén por correo a todos os nenos pobres de África e dos sitios que están en guerra.

Claro que logo disto, tanto Antón como os seus amigos, empezaron a pensar que os Reis Magos eran inxustos e bastante cómodos. Por iso, e por darlles o silencio por resposta, decidiron denuncialos ante as autoridades, por se aínda estaban a tempo de facerse bos e solidarios, de repartir xoguetes, sorrisos, voces e nomes entre todos os nenos do mundo por igual.

Mentres a cousa non se arranxa, desde entón, todas as noites de Reis, Antón e os seus amigos reparten xoguetes, voces, sorrisos e nomes entre todos os nenos e nenas que non tiveron tanta sorte como eles.

1º Premio Terras de Aguiar (Paula Álvarez-5º ep)

2011-12-28T02:15:00.000-08:00

O NENO SEN NOME

Fai moitos anos, nun lugar afastado, naceu un rapaz moi pequeniño. Ese lugar estaba rodeado de fame e de guerras polo que os seus pais, preocupados polo que pasaba, esqueceron poñerlle nome. Pasaron os anos e o neno fíxose grande e moi querido por todos os seus veciños. Percorría quilómetros para traer auga a todos e nos momentos de tristeza, co seu sorriso, alegráballes o día. Era bo fillo e, aínda que non ía ao colexio, era tan listo que sabía ler no ceo e nas estrela o tempo que ía facer ou como cazar animais cando faltaban alimentos. Para os nenos do poboado que non tiñan xoguetes ni libros el era o seu mellor amigo porque lles contaba historias fantásticas. Ás veces, con moita ironía, ríase desas guerras que non servían para nada. A el gustáballe compartir e axudar, e non pelexar. Tamén se ría moito cando o chamaban polas súas calidades en vez de polo seu nome porque, aínda que xa medrara, seguía sen ter un. Así que un dia decidiu falar co ancián da aldea e lamentarse da súa situación. O vello cría que un neno tan especial tiña que ter tamén un nome moi especial pero… cal? Pensou durante longos días e escuras noites. Sen lugar a dúbida, era un rapaz sensato, obediente, listo, irónico pero sen maldade, moi dadivoso, gran amigo e moi risoño e espilido así que decidiu que con cada unha das primeiras letras dos seus calidades formaría o nome mais fermoso. Ao xuntalas xurdiu a palabra SOLIDARIEDADE.

Dende ese día o seu nome foi ese e dende entón, en todas as partes do mundo, hai alguén que tamén se chama así.

AUTORA:Paula Alvarez 5º e.p
(1º premio Certame Literario Terras de Aguiar, ano 2011)

ESTE NADAL TODOS E TODAS AO TEATRO!

2011-12-22T03:32:00.000-08:00

Se vos aburrides, se se vos acabou o libro que estabades lendo...

Se vos apatece compartir emocións con outros rapaces e rapazas...

Se o que máis vos gusta e soñar, viaxar, ser astronauta, zapateiro ou médica....

Chegou a MOTI!!! Do 25 ao 30 de decembro!

Toda a información en: http://motiourense.blogspot.com/

NORABOA A TODOS OS ESCRITORES DO GUILLELME BROWN!

2011-12-22T03:27:00.000-08:00

Noraboa e parabéns aos premiados no Certame Terras de Aguiar no apartado de Relato Curto:

RELATO CURTO

Categoría menos de 10 anos:

1º.- Paula Álvarez Borrajo (5º Primaria)

2º.- Clara Inés González Gómez (3º Primaria)

3º.- Aldara Plasencia Salgado (5º Primaria)

Categoría 11 a 15 anos:

1º.- Rodrigo E. Masid Dopazo (4º ESO)

2º.- Enia Gándara Fernández (2º ESO)

A todos e todas miles de bicos cheos de palabras!

Iremos subindo os seus relatos para que vos poidades deleitar!

Felices vacacións!

Cantiga II, Sergio

2011-11-14T12:52:00.000-08:00

Ai fermosinha se ven ajades,

Longi de vida a quen esperades?

Vin atender meu amigo

Ai bolboretinha se ven amades,

Longi de vida a quen agardades?

Vin atender o meu amigo

Longi de vida a quen esperades?

No mar vos agardades

Vin atender o meu amigo

A teu amigo as esperar

O que tarde chega pero a chegar

Vin atender o meu amigo

A miña cantiga, Miguel Mata

2011-11-14T12:46:00.000-08:00

A miña cantiga

Ai fermosinha se ven ajades,

Longi de vida a quen esperades?

Vin atender meu amigo

Ai bolboretinha se ven amades,

Longi de vida a quen agardades?

Vin atender o meu amigo

Longi de vida a quen esperades?

No mar vos agardades

Vin atender o meu amigo

A teu amigo as esperar

O que tarde chega pero a chegar

Vin atender o meu amigo

Adiviña IV, Martín e Alba

2011-11-14T00:47:00.000-08:00

Que cousa cousiña é

que ten catro patas

e un bandullo no

que gardo as cousas do estudo?

(ertipup o)

Adiviña III, Marta e Miguel

2011-11-14T00:43:00.000-08:00

Que cousa cousiña é?

que é transparente e non é cristal,

o fondo é azul e non é o ceo,

e non ten aire e pode estar.

(anicsip a)

Adiviña II, Carla, Dani e Nicolás

2011-11-14T00:39:00.000-08:00

Que será será?

que chea en verano está,

no inverno non se pode usar

porque verde pode estar...

(anicsip a)

Adiviña I, Sergio e Pablo

2011-11-14T00:36:00.000-08:00

Que cousa cousiña é

na que nos mollamos sen chover

despídenos no verán

e saúdanos ao volver.

(anicsip a)

CANTIGA I, Pablo

2011-11-13T08:22:00.000-08:00

Nom chegou, madr’, o meu amigo.

Nom chegou, madr’, o meu amigo,

E oj’ est’ o prazo saído!

Ai, madre, moidro d’amor!

Nom chegou, madr’, o meu amigo,

E oj’ est’ o prazo acabado!

Ai, madre, moiro d’amor!

E oj’ est’ o prazo saído

E meu amado non dá vido!

Ai, madre, moiro d’amor!

E oj’ est’ o prazo acabado

E meu amado non dá chegado!

Ai, madre, moiro d’amor!

O magosto

2011-11-12T01:59:00.000-08:00

Unha de pareados de 3º de EP

2011-09-26T01:31:00.000-07:00

A NOSA LINGUA

2011-08-29T08:00:00.000-07:00

Lingua minoritaria?

2011-07-23T00:37:00.000-07:00

A madrugada

2011-07-15T00:10:00.000-07:00

Xogamos coas palabras

2011-06-08T06:42:00.000-07:00

Bolboretas de papel

2011-06-08T02:21:00.000-07:00

Os nenos e nenas de 3º de EP traballamos o libro "Bolboretas de papel" de Antonio García Teijeiro.

Concurso de relatos curtos.

2011-06-02T07:41:00.000-07:00

Miguel Puga de 5º de EP acadou un dos premios dentro do Certame de Contos que o Concello de Ourense organiza ano tras ano e no que participaron practicamente todos os colexios de Ourense. o seu relato titúlase "O Miño leva a fama e o Sil a auga". ¡¡¡Noraboa!!!

O MIÑO LEVA A FAMA E O SIL LEVA A AUGA

Vou contarvos unha historia que pasou en Ourense. Un dia o Sil cansouse de darlle auga ó Miño e que el se leve toda a fama … ¡Vaiamos ó gran¡.

Unha tarde soleada de verán os paseantes que se encontraban ás beiras do Sil empezaron unha conversación sobre este afluente.

- Este río gústame moito, leva moita auga, é moi grande e moi bonito- comentaba un deles.

- Pois a min gústame máis o Miño; é o río máis longo, caudaloso e importante de Galicia– dicía outro.

- Pero cando se xuntan nos Peares ten moita máis auga o Sil que o Miño- dixo o primeiro, que seguía a favor do Sil.

- Cando o Miño desemboca no mar ten moitísima máis auga- dicía outro.

- ¡É verdade¡- dixo o primeiro. -A partir de agora o Miño vai ser o meu río preferido-

O Sil, que estaba escoitando a conversación, empezouse a sentir celoso do Miño. Empezou a buscar, buscar e rebuscar unha solución para que el fose máis popular que o Miño, ata que a encontrou: non lle daría máis auga ó Miño que así tería menos auga e el máis.

O Miño estrañouse de ter tan pouca auga ultimamente, ata que se decatou que o Sil non lla daba, e decidiu falar con el.

- ¿Por que non me dás auga?– díxolle o Miño.

- Porque estou escaso dela– respondeulle o Sil.

- ¿Escaso dela?, ¡pero se estás a rebosar!

- ¡Teño moi pouca!- dixo o Sil.

- Estaslle facendo dano a cidade de Ourense porque eu non podo xerar electricidade, e ao mar porque non lle podo dar auga, ¿Sabíalo?

- Non- respondeu o Sil.

- ¡¡¡Ti o que queres é que non teña auga!!!- respondeulle o Miño furioso-- as es máis popular ca min.

- ¡É mentira¡- dixo o Sil.

´Discutiron horas e horas, ata que o Miño dixo:

- Hai dous adxectivos que nos definen ós dous. A ti bonito e a min caudaloso, ¡non tes que quitarme o meu!

E dito isto, deixou de falarlle ó Sil.

Un día de moita choiva, o Sil desbordouse, e inundou unha parte da cidade de Ourense. A partir dese da o Sil non volveu ser tan avaricioso e foille pedir desculpas ao Miño e darlle a auga que lle ´sobraba, prometendo que nunca lle volveria roubar o seu adxectivo ó Miño, porque a el tampouco lle gustaría que lle quitaran as súas vistas.

F I N

Sentenza: O que moito quere, pouco axuda.

Miguel Puga Sánchez (5º EP)

Só queda agradecer...

2011-05-25T01:13:00.000-07:00

Agradecer a toda a comunidade educativa do Guillelme Brown o seu apoio, facendo do Día das Letras, Lois Pereiro, un día moi especial...
Pais, nais, profesores, coidadores, persoal de comedor e... o máis importante... os rapaces e rapazas!!

Moi en especial os alumnos de 3º e 4º da ESO...

Mil bicos e mil primaveras máis...

Galicia é...

a. Auga. Aire. A árbore onda a árbore, e a alegría do espazo. A Alma é o Atlántico.

b. Barroco: a Beleza usual feita materia en pedra no Borde do Bosque omnipresente.

c. Calma. Castelao, Curros, Cunqueiro, Cultura, Celebración e Culpa: unha conciencia Céltica do Cosmos.

d. Difícil definir esa Dor, Dobregar o Destino, conseguir que o Desexo nos siga sendo útil. (Diluvia)

e. Espiral no Espazo Esférico. Emigración: Estímulo do noso Exilio interior que nos leva polo Este cara a Europa, polo mar cara ao Éxito, e sempre cara ao eterno Estrañamento do espírito.

f. Fogo de fogar. Fantasía. Fábricas, Febre e Formas do Futuro, Figuras do pasado. O Fenómeno atmosférico da Felicidade, e todas as Festas do mañá…

g. Gráficas do Granito, auga e silencio, onde transborda o xemer das Gaitas.

h. Historia: Herbicida do olvido. A Humidade, o “Horror vacui” e a Humildade impídennos converter a Historia en Heroísmo.

i. Ironía: arte de converter o Inferno nun conto de Inverno.

j. Sonido oriental. Rotundidade sureña.

k. Kilowatios por terra asolagada.

l. Loito: manchas na paisaxe, bólas negras sobre o tapete verde.

m. Lega mortos o Misterio da Música, pero o Miño vai levando ese Misterio ao Mar.

n. Norte. Noite. Néboa. Negro: materia poética nacional.

ñ. Nh/ gn/ ñ.

o. Oeste: “Galicia atende e obedece á chamada do Oeste” (R. Otero Pedrayo). Tantos séculos de Ofensas e de Olvido crean anticorpos no Organismo dun pobo, e esa continua Ofensa da historia xerará no Orgullo deste pobo.

p. Poesía. Patria. Paixón. Perigo de extinción, perdidos na nosa propia Pureza, da necesidade de ser un Pobo. Paisaxes dispersas. Paixón e Poses “punk”, reflexos Postmodernos e altas horas nos diques urbanos da noite.

q. Química da dor Quintaesencia do medo. Aí, pegado a min, quen ri?

r. Río: o Rumor da vida, a Relixión das augas.

s. O Son da Soidade e o Silencio.

t. Terra. E o Tempo, e o Trastorno e as súas Tebras.

u. Utopía: compaxinar o desexo e a necesidade dos nosos soños.

v. Vacas en Vales mollados.

w. Whisky: noite urbana. ¿Galicia é Wagneriana, ou é máis ben un Wolfgang Amadeus?

x. 25 de Xullo*.

y. yeah

z. Fin

Xa non imos ser cómplices do que nos indigne ou nos avergoñe. Nada é inmutable. Todo se transforma. Quen teña tempo, enerxía, e desexe facer algo, que vaia propoñendo algo... (Por exemplo)

Semana das Letras Galegas

2011-05-24T10:25:00.000-07:00

Durante a semana do 16 ao 20 de maio moitas foron as actividades realizadas polos distintos cursos en homenaxe á nosa lingua e a Lois Pereiro, por suposto. Este é o programa e algunha fotos lembrando os momentos magníficos que pasamos.

Historia das Letras Galegas 2º E.P.

2011-05-20T01:47:00.000-07:00

Historia das Letras Galegas

POR SEMPRE... LOIS

2011-05-19T01:31:00.000-07:00

Conseguiches o que querías desta vida?

Conseguino

E que queíras?

Considerarme amado, sentirme amado na terra.

DÍA DAS LETRAS GALEGAS!

2011-05-17T06:13:00.000-07:00

Defendámonos caladamente, con furia ou con humor tibetano, pero non transixamos cunha soia agresión máis, porque os ataques están sendo máis sutís, máis cheos de argumentos, de falsa erudición, en nome do Progreso ou dunha incerta Irmandade Universal que só avanza cara á uniformidade tecnolóxica.

LOIS... SEMPRE!!!

2011-05-15T10:10:00.000-07:00

O pasado apodrece baixo a terra

E o presente non flúe,

É un río morto.

Pero esta vez non haberá resurrección

E o futuro é por forza alleo a min.

DE LOIS A ELA...

2011-05-14T14:15:00.000-07:00

A Ti, única desde por e para sempre, fagas o que fagas, ou esteas onde esteas

Para Ela, que me reanudou ser dor entre poemas; todo o que podo e que aínda teño

Por Ela, Ela e Ela,

Á miña beira sempre, e eu nelas

A a todas Elas, as que foron, son e serán obxecto e causa deste amor que resucita ilimitado.

LOIS PEREIRO... LETRAS 2011

2011-05-13T09:59:00.000-07:00

Que a vida non me sorprenda xamais

Desprevenido calado e neutral

E que un segundo antes de renderme

Vaia tamén comigo a imaxe do que fun cando era outro.

MUNDO LOIS...

2011-05-11T12:26:00.000-07:00

A amizade protexe e o amor cura

o odio contaxia e fire

a indiferencia mata.

MUNDO LOIS

2011-05-10T03:37:00.000-07:00

A man dereita á dereita do meu corpo

A man esquerda á esquerda.

En plenas facultades,

Teño a cabeza no centro do mundo

E voulle cambiando os argumentos

GOZAREMOS DA SÚA POESÍA E DO SEU VENTO O VENRES 20 DE MAIO...
ATRÉVESTE???

Ós meus soños escasos e prudentes.

LOIS PEREIRO NO NOSO UNIVERSO

2011-05-09T13:38:00.001-07:00

Nun cálido universo apaixonado

Voume dosificando con usura,

Ata que chegue a hora de voltar,

Canso e feliz,

Ó punto de partida.

Refraneiro galego

2011-04-05T04:54:00.000-07:00

Os nenos e nenas de 4º de EP fixeron unha recollida de refráns relacionados cos meses do ano. Este é o resultado:

ETNOGRAFÍA

2011-04-05T04:12:00.000-07:00

O MUÍÑO. Traballo realizado por Sara Garrido e Liena Pérez (1º da ESO)

A MÚSICA. Traballo realizado por Emma Lorenzo e Sofía Justo (1º ESO)

Xogamos co vento en 3º de EP

2011-03-23T09:03:00.000-07:00

CERTAME LITERARIO DE PEREIRO DE AGUIAR 2010

2011-03-21T03:03:00.001-07:00

Queridos e queridas lectores!
Temos unha magnífica noticia que comunicarvos... Tres dos relatos publicados neste blog foron gañadores no certame de relato curto de Pereiro de Aguiar 2010!
Isto é só o principio... porque os nosos escritores van deixarnos moitas máis sorpresas!!!

Os premiados son:
Juan Mata con Un Nadal Diferente
Sofía Domínguez con Corredores Baleiros en Noite Boa
Martín Rojo con Un Nadal Atípico

Mil bicos e noraboas de todos os seus lectores!!!!

BOAS FESTAS... E MOITA LECTURA...

2011-03-21T03:02:00.001-07:00

A gozar do tempo!

2011-03-21T03:01:00.003-07:00

CONCURSO LITERARIO "O AMOR E TI"

2011-03-21T03:01:00.001-07:00

Xa se fallou o concurso... e moi pronto estarán colgados os traballos! De momento e como avance... unas fotos

CORREDORES BALEIROS EN NOITE BOA, de Sofía Domínguez

2011-03-21T02:59:00.001-07:00

Sentín como os meus soños íanse desvanecendo e como as miñas fantasías íanse afastando, deixando lugar para a realidade, que tomaría o seu lugar cando chegase a mañá. Pronto sentín como o meu corpo chegaba a unha cama ríxida e pouco acolledora, despois dunha noite nos meus profundos soños. Aos poucos comecei a abrir un dos meus ollos, ata que a luz que iluminaba a habitación cegoume, entón decidín pechalos unha vez máis. Os meus ollos vellos e xa sen vida non eran os mesmos que antes, do mesmo xeito que maioría das miñas partes corporais. Arrastrei o meu corpo ata o outro lado da cama e empuxando a miña cabeza cara arriba tratei de abrir os ollos unha vez máis. Esta vez conseguín facelo e mirei unha vez máis ao triste teito dunha habitación de hospital. Suspirei e vin unha silueta recoñecible ao final dun corredor que se achegaba con pasos acelerados á miña habitación.

- Bos días señor, que tal durmiu? – dixo a súa voz cariñosamente mentres collía unha xerra de auga e vertía os seus contidos nun vaso.

Era unha moza nova, case unha nena, que comezara a traballar na residencia unha semana despois de que fose internado. Todos a admiraban polas súas habilidades médicas e tamén por ser caracteristicamente unha boa persoa. Aos máis maiores, coma eu mesmo, tratábanos moi ben, ou iso dicían, e a verdade, é que eu non podo protestar.

- Mellor que outras veces? - dixen eu cunha voz rouca por falta de saliva na boca.

- Tome isto, faralle sentir mellor? - dixo ela colocando entre as miñas mans un vaso con auga e cunhas pingas de zume de limón, despois de colocar as almofadas de maneira vertical, para que estivese sentado na cama.

Mirei cara o líquido esbrancuxado que se retorcía dentro do vaso pola axitación que recibía das miñas mans trementes. Pechei os ollos e traguei os contidos do vaso o máis rápido posible. Mentres pasaba pola miña garganta sentín o sabor agre do limón que producía proído nas paredes da miña boca.

Sentín como Carme retiraba o vaso das miñas mans e deixábao na mesa de noite. Abrín unha vez máis os ollos e comecei a mirar a miña habitación coma un bebé recentemente nado observa todo o que se atopa ao seu redor. Eu non era máis nada que o contrario dun recentemente nado, a miña vida estaba a terminar, da mesma maneira que empezara. Son un home común, cuns pensamentos comúns e vivín unha vida común. Non se dedicaron monumentos na miña honra e o meu nome pronto será esquecido.

Torcín a cabeza cara ao lado dereito da habitación, onde se atopaba a mesa de noite e lin a hora que aparecía na pantalla alumeada do reloxo electrónico: once minutos pasados das dez da mañá. Tratei de lembrar a data, pero pronto renunciei e pedinlle a Carmen o xornal, que me daría a resposta exacta. Saíu apresurada da habitación en busca dun xornal do día, sen saber que non me importaban as noticias, senón que co día do mes bastábame, e para iso, xa tiña no pequeno sofá marrón da esquina o do día anterior.

Poucos minutos pasaron ata que chegou cunha copia dun xornal nacional debaixo do brazo e cunha bandexa co almorzo nas dúas mans. Colocou a mesa despregable enriba das miñas pernas e colocou encima a bandexa co xornal. Ao coller o xornal decateime que o almorzo era diferente e colocado nun vaso pequeno e cutre, sostíñase unha rosa vermella. Mireina cunha cara de confusión e pregunteille:

- Por que me dás isto?

- Mire o xornal. - dixo ela sorrindo.

Non vacilei en coller o xornal e desdobralo. Xa se me esqueceu para que o quería e estaba a examinar as fotografías da primeira páxina, para ver se había unha razón importante por este inesperado agasallo. Despois fixeime na data: o vinte e catro de decembro do dous mil dez.

- É o día de noite boa - dixen, un sorriso formándose cos meus beizos engurrados e vellos, en sentido de agradecemento.

- Non hai de que? - dixo ela sorrindo.

Baixei unha vez máis a cabeza para continuar lendo os títulos das noticias do xornal, pero pouco tempo despois decidín deixalo de lado xa que o meu estómago estaba a pedir alimento. Na bandexa do almorzo había unha variedade exquisita, en comparación coa comida habitual. Normalmente, o almorzo baseábase nun croissant seco, un zume de laranxa embotellado e unhas apetitosas pastillas de cores rechamantes. Cando un tiña sorte, podían incluír un bote de marmelada para un uso, pero normalmente era o de laranxa agre, por tanto, non se podería aproveitar o luxo. En cambio, hoxe o meu prato principal estaba formado por unhas torradas que desprendían un aroma moi apetecible cun bote de manteiga e outro de marmelada, un plátano maduro, un par de galletas integrais, un anaco de queixo fresco e como non, un zume de laranxa embotellado, pero esta vez, para que fose máis apetecible, vertido nun vaso de cristal.

Tardei un tempo considerable para comer todo o que tiña no prato, aínda que só comín a metade diso, xa que non tería nada que facer durante todo o día. Collín unha vez máis o xornal e lin a sección do mundo en completo detalle.

Xa pasaban uns minutos das doce cando comecei a escoitar uns pasos que non pertencían a Carme nin ningunha das enfermeiras que adoitaban pasar por este corredor a tal hora. Estirei o meu pescozo o máis que puiden cara á porta para escoitar mellor os pasos e percibín que se trataban dun neno, o máis probable.

Pouco despois vin como se asomaba á miña porta unha pequena cabeciña redonda cuns ollos azuis xigantescos e unha sensación predicible de intriga na súa mirada. Pasamos un intre sen dicir nada, simplemente mirándonos, pero despois ela foi a primeira en falar:

- Ola, - dixo ela cunha voz suave e cansa.

- Ola, - dixen eu, a diferenza dela, a miña voz era cansada por vellez e detectábase un rouquén que proviña dos meus desgastados bronquios - que fas aquí?

- A verdade é que non o sei... - dixo ela, acercándose cara á cama e colocándose sobre a manta que se atopaba á esquina dereita dela.

Houbo un silencio que duro un par de minutos, non sabía que dicir: unha nena pequena que non podía ter máis de dez anos entrara na súa habitación e sentouse sobre a súa cama. Iso non era o peor, senón que a nena, como lle acababa de dicir, non sabía que facía camiñando soa polos baleiros e fríos corredores dun hospital.

- Gústame camiñar soa por os corredores fríos e escuros de este lugar, en horas como esta, desertas e silenciosas. - dixo cunha voz tremente e case sen forzas.

A nena que se atopaba diante dos meus ollos tiña uns trazos moi peculiares, pero, o que máis chamaba a atención da súa persoa, era a ausencia de pelo na súa cabeza. Simplemente, a súa cara de tristeza penetraba nos sentimentos máis profundos e ambiguos de calquera ser que apreciase a súa presenza.

Moveu a súa diminuta cabeza en dirección da pequena ventá que se atopaba no lado esquerdo da habitación. Era unha habitación pouco amoblada e cunha iluminación escasa, formada maioritariamente por luces fluorescentes e polos pequenos raios de luz que perturbaban a habitación.

- Pedícheslle algo a Papá Noel este ano? - pregunteille eu, tratando de facer conversación para que non pensase que son un vello malhumorado.

- Si, - respondeu ela, a súa voz máis doce - pedinlle que me curase e que por unha vez, poida ver neve por Nadal…

Entraron de súpeto varias mulleres na habitación e comezaron a facerlle preguntas a nena para que lles contase como chegou a estar alí.

Mirou unha vez máis con nostalxia pola ventá antes de darse a volta e saír pola porta. Vin na miña mente como unha nena, de apenas dez anos, cun nome descoñecido, cunha mirada peculiar, vagaba por corredores interminables e escuros.

Carmen tróuxome unha vez máis unha bandexa coa cea e esta vez quedou comigo mentres comía para que non pasase a Noite Boa só. Eu xa lle dixen que non me importaba, pero ela insistiu.

Comezaba a facerse tarde e decidín deitarme. Cada pouco tempo miraba cara ao reloxo que marcaba os poucos minutos que pasaran desde a última vez que o mirara. Tratei de pechar os ollos, pero algo no meu interior facía que fose imposible. Retorcinme numerosas veces na cama ata chegar á conclusión que debía levantarme.

Levaba un par de meses sen levantarme desta cama ríxida, pero conseguín realizalo coa pequena axuda dun bastón de madeira que se atopaba situado debaixo da cama, en caso de emerxencia. Deslicei os meus pés nas miñas zapatillas e logrei colocarme a miña bata de inverno por encima dos ombreiros.

Arrastrando pouco a pouco os pés funme achegando a xanela. Coa man esquerda abrín o ventanuco e notei como unha corrente de vento frío penetraba nos meus débiles ósos. Collín un puñado de neve que se pousaba no outro lado da xanela e coloqueina sobre un vello pano de mesa.

Saín apresurado da habitación con intención de camiñar con máis velocidade da que os meus pés eran capaces. Camiñei por pequenos e longos corredores, iluminados e escuros, e finalmente atopei unha pequena habitación cunha porta branca e que tiña un ventanuco na súa parte central.

Non vacilei en abrir a porta e atopei no interior, deitada sobre unha cama parecida á miña, á pobre nena que coñecín fai unhas poucas horas.

Coloquei unha man sobre o seu ombreiro e tratei de espertala sen causarlle medo. Conseguino despois duns segundos e miroume cunha expresión de intriga.

- Que queres? Non é moi tarde? – dixo ela cunha voz cansada.

- Non o suficiente para Papá Noel – dixen eu sorrindo, pasándolle o pano de mesa.

Ao principio miroume cunha cara de confusión e debeu de pensar que estaba tolo, pero cando abriu o paquete alumeóuselle a cara.

- Como a conseguiches? – dixo ela, case ríndose da alegría.

- Ven comigo fóra e verás que todo está cheo. – dixen eu.

O que eu non sabía é que detrás dunha das portas atopábase Carmen, vendo como a silueta dun vello cun bastón e unha nena sen pelo, que non pasaba dos dez anos, camiñaban xuntos polos corredores interminables dun hospital baleiro en Noite Boa.

UN NADAL DENDE ABAIXO, de Antonio Cañizo

2011-03-21T02:57:00.000-07:00

O vento sopraba forte levando consigo pequenos grans brancos que semellaban pedaciños de nube, pero que picaban como se de afiados cristais se tratasen, era unha noite de inverno e un frío alento facía tremer ás silentes figuras que camiñaban pola rúa. Era o día vinte e tres de Decembro, e na cidade respirábase o ambiente do Nadal.

Víctor camiñaba rápido polo barrio baixo da cidade, volvía canso de entregarlle ás páxinas prometidas á editorial e de cobrar, Víctor escribía, non era un deses escritores famosos, non el só publicara unha modesta novela de misterio titulada "A persecución salvaxe", non gañaba moito pero Víctor subsistía, ten cabida dicir que Víctor non tiña familiares coñecidos xa que era orfo e non chegara a coñecer aos seus pais, do resto da súa familia non sabía nada, él só recordaba vivir toda a súa vida nun orfanato, e agora era un mozo de vinte anos que non tiña diñeiro para pagarse unha carreira. Víctor vivía nun pisiño modesto con catro habitacións: Recibidor, cociña, dormitorio e baño, o piso estaba situado nunha pequena pensión con tres pisos e sen ascensor no barrio baixo da cidade, cando Víctor chegou, Pablo o porteiro (e caseiro) da pensión, que vivía na planta baixa, díxolle:

-Que tal na editorial hoxe Víctor?

-Tirando, o xusto para vivir- Respondeulle Víctor con desgana, mentres deixaba escapar un bocexo que se transformou nun abrancuxado bafo, en contacto coa atmosfera, e que ascendeu ata o escuro ceo mentres desaparecía.

-Coma todos, e que farás en Noiteboa?-

-Posiblemente cee con Rosa, pero ao mellor vai coa súa familia... xa sabes...- Rosa era unha antiga compañeira de universidade de Víctor, actualmente era periodista, e a súa moza.

-Se queres podes vir cear coa miña familia, estarán encantados-

-Moitas grazas Pablo, pero temo que declinarei a túa oferta-

-Hai rapaz, como queiras, se non me pesasen a min estes cincuenta anos que teño, tamén aproveitaría, ala entón, boas festas-

-Boas festas- E marchou escaleiras arriba.

Víctor ascendía polas escaleiras ata o segundo piso e seguiu por un escuro e frío corredor que remataba nunha porta de madeira desfeita pola humidade, coas chaves e non sen dificultade, abriuna e entrou no recibidor, deixou a súa chaqueta e as chaves na cómoda enfronte da porta, torceu á dereita e entrou no baño, no lavabo, botou auga fría na cara e limpou os irritados ollos, despois saíu do baño, e foi directo á cociña, silenciosa, prendeu a luz, o único que se escoitaba era o son emitido polo segundeiro do reloxo colgado na parede, eran as nove e media, dispúxose a preparar un caldo que acompañou cunha rebanda do pan da mañá, ás dez e media estaba xa recollendo a roupa tendida na bañeira do baño, pasoulle o ferro e gardouna. Ás once menos cuarto, estaba traballando nas páxinas da próxima semana, aínda que le deran unhas vacacións polo Nadal, decidiu reservalas para pedilas cando llas desen á Rosa, estaban planeando unhas vacación para eles sós, Rosa, vivía cos seus pais, uns pais que vivían no centro da cidade, traballando ambos os dous nunha tenda de libros (unha das poucas que aceptaran vender o seu primeiro libro), e que xa estaban próximos a xubilarse. As doce estaba xa lendo un libro antes de irse a durmir, mañá madrugaría, tiña que preparar a noiteboa, xunto a Rosa.

Espertouno o son do seu móbil que puña "Alarma: 8:30", a claridade da mañá dáballe nos ollos, esquecera baixar a persiana, abriu a ventá facía frío, a néboa non permitía un campo de visión de máis de dous metros, pechouna, foi ao baño e deuse unha ducha quente, vestiuse cuns vaqueiros escuros, un cinto azul escuro, botas negras igual que a camiseta e a chaqueta, a Víctor só lle gustaban as cores escuras, non lle gustaba chamar a atención, despois almorzou, e saíu, Pablo xa estaba no portal fumando o seu pitiño da mañá.

-Bos días, Pablo- Dixo Víctor, intentando ocultar un ton, que dicía que aínda estaba máis durmido que esperto, non o conseguiu.

-Bos días, Víctor, polo visto non pasaches unha boa noite-

-Si, pero non te preocupes xa espabilarei-

-Véxote apurado, así que deixareite marchar xa, ata logo.

-Non digas parvadas, sempre é un pracer falar contigo, pero si que vou con presa, adeus-

-Dálle recordos á Rosa da miña parte- Díxoo cun sorriso de orella a orella.

-Dareillos- Marchou pensando "Por fóra, co seu pelo cano, pode parecer un vello, pero é unha das persoa máis espilidas que coñezo".

Seguiu camiñando pola beirarrúa, dobrou a esquina, e alí estaba, xusto onde quedaran e puntual coma sempre, cando se achegou ela o saudou, el respondeulle ao saúdo, e cando estiveron preto o un do outro, bicáronse e abrazáronse, despois, aínda abrazados, Rosa díxolle, cun sorriso:

-¿Listo para ir de compras?

-Listo...- Dixo Víctor con resignación

-Veña home, non poñas esa cara que tampouco é tan malo ir de compras de vez en cando- Efectivamente, Víctor odiaba ir de compras, o que derivaban nun roupeiro medio baleiro, igual que o frigorífico.-Se non fose por min, irías con remendos pola rúa-

-Mellor será que comecemos, que así acabaremos antes-

-Como queiras, pero temos toda a mañá, son as dez pasadas-

Comezaron a camiñar, primeiro foron a comprar un pouco de roupa, mentres un a probaba, o outro dicíalle se lle quedaba ben, así pasou gran parte da mañá, despois foron comprar comida para o piso de Víctor (Cousa que, aínda que non facía moi a miúdo, podía facela Víctor só, Rosa sempre protestaba e dicía que se por el fora, alimentaríase a base de patacas fritidas, que tanto lle gustaban a Víctor), despois Rosa foi botar a primitiva, cando acabaron foron levar as compras á casa de Víctor, cando chegaron, xa eran as dúas e Víctor ofreceuse a cociñar para Rosa, pero debido á insistencia de Rosa en que quería axudar acabaron cociñando os dous, comeron uns espaguetes coa salsa boloñesa que tan rica lle saía a Rosa, pasaron ata as seis apertadiños nunha manta vendo a televisión no dormitorio, Rosa quedara durmida, e ela tardaba en espertar, polo que Víctor aproveito para saír da cama, arroupala e saír da casa. Dirixíase a comprar con parte (Gran parte) do diñeiro que cobrara, comprou unhas velas, un viño Ribeiro, unhas flores, e un cd de Chet Baker, ao que considerou un bo músico para facer ambiente, xunto con Bob Acri do que xa tiña un cd, todo isto para a cena romántica que le tiña preparada a Rosa.

Cando chegou ás sete e media, Rosa seguía durmida, víase que o traballo de periodista era canso, menos mal que lle deran o día libre. Víctor escondeu todo o que comprara, excepto o cd que o deixou xunto a cadea de música, na cociña, despois non quixo espertar a Rosa, e saíu ao balcón pola cociña a tomar o aire.

Cando Rosa espertou xa era tarde, as nove para ser exactos, cando se levantou encontrou na mesiña de noite unha nota escrita coa letra de Víctor que dicía. "Espérote na cociña", encamiñouse directamente alí, de camiño, veu que Víctor puxera a árbore de Nadal no recibidor, o seu regalo xa estaba ao pé dela, ela poríao pola noitiña (senón, Víctor non podería esperar a abrilo). Non se pode describir a cara que puxo Rosa cando viu a cociña escura, iluminada con velas, e a mesa ben disposta, cuberta cun mantel de festividades no que había un xerro con flores e un Ribeiro, Víctor estaba apoiado na parede, e limitouse a dicir:

-Feliz noiteboa- achegouse, pero ela xa correra a abrazalo, e antes de que se deran conta, xa se bicaban con forza.

Cearan magnificamente, Víctor esforzárase moito, dedicáralle toda a tarde a preparar a sorpresa, "Por iso insistiu en ver a tele, sabía que ía quedar durmida, como me coñece". Esa noite durmiran xuntiños e abrazados, nunca durmiran tan ben en anos, os dous.

Rosa levantárase de noite, ela sabía que Víctor facíase o durmido, pero seguiulle o xogo, e seguira como se nada, sacou do bolso unha caixa envolta, foi ao recibidor, deixouna xunto o seu regalo, ao pé da árbore, e volveu a durmir.

Á mañá seguinte cando volveu espertar, Víctor xa estaba esperto, e mirábaa:

-Feliz Nadal-

-Bos días, feliz Nadal Víctor- E bicouno.

-¿Qué tal se miramos o que nos trouxo Papá Noel?-Dixo el cun ton pícaro.

-De acordo- Respondeu ela cun sorriso igual de pícaro.

Así o fixeron, Víctor foi o primeiro en abrir o seu regalo, eran dous cd de "Metallica", o seu grupo favorito, despois tocoulle a quenda a Rosa, abriuno, era una colgante dourado, cunha perla como adorno, precioso.

-Moitas grazas Víctor, quérote-

-Eu tamén Rosa, eu tamén-

Así foi o Nadal de Víctor e Rosa, unhas persoas normais, sen moito que contar pero sen moito que calar, nin moi ricos nin moi pobres, unha parella coma outra calquera...