Os tres magos, Elena Pérez

“Os tres magos”

Hai  moitos, moitos anos, nun país de oriente, un vello alquimista fixo un descanso nos  seus experimentos, subiu á súa explanada e mirou  polo  vello telescopio.

-Oh, que marabilla! Unha estrela achégase á terra, como brilla! E se  o po da estrela fora ouro? E se puidera recollelo? Sería o mago máis famoso do meu tempo, pensaba excitado.

Teño que comprobalo, teño que comprobalo!- berraba excitado mentres metía o pouco ouro que tiña nun saquiño e marchaba trala estrela.

Moi lonxe de alí un astrónomo estudaba o ceo. Intentaba predicir como influirían os astros naqueles que estaban a punto de nacer neses días; pero espertaba a súa curiosidade unha estrela que non vira antes. Tratábase dunha estrela fugaz? e se era así, por que non desaparecía como as outras?

Decidiu estudar o fenómeno mellor, viaxaría  ata onde parecía apuntar a estrela.

Ó día seguinte, noutro extremo do país, un home percorría os camiños recollendo plantas e minerais. Era famoso polos perfumes que creaba. Dende facía varias noites viña observando o ceo. Unha estrela parecía cada vez estar máis preto.

E se caía sobre as súas cabezas? Que minerais habería na estrela?

Unhas semanas despois os tres homes coincidiron no camiño. Decidiron seguir xuntos o resto da  viaxe, xa que ían charlando animadamente do estraño fenómeno.

Días máis tarde, encontraron un grupo de  pastores que armaban moito alboroto.

Eles dicían que estaban moi contentos porque nacera o rei do seu pobo. Ó oír isto, os magos pensaron que debían  ir a presentar os seus  respectos ó novo rei.

O alquimista  regalaríalle o ouro que traía.

O astrónomo, que tamén era médico, prepararía o seu ungüento medicinal máis famoso: a mirra.

O terceiro, prepararía  un perfume, incenso, para derramar sobre a cabeza do novo rei.

Os tres soñaban con conseguir o éxito e a fama, no pazo do rei!

Seguindo as indicacións dos pastores, chegaron ó lugar do nacemento. Alí non había ningún pazo, o novo rei estaba  nunha corte, o seu berce era onde comía o gando  e os servos, que estaban ós seus pés, eran simples pastores. Durante moitos días non sabían que pensar, ata que, abraiados, decatáronse de que a estrela que estaban seguindo parara xusto alí.

A Igualdade, por Andrés González

A igualdade

Chegaba o Nadal e a maioría das familias de España compraban boletos de lotaría para conseguir saír dos apuros económicos. No Nadal, a solidariedade das persoas segue sendo a mesma, habendo ou non crise económica. Unha familia de Ourense, os Gómez, decidiron  comprar varios boletos, debido a que estes ían dedicados á alimentación das persoas que non tiñan fogar. Xosé vivía en Ourense, e era un neno que tiña de todo, e tiña algo de egoísmo ao compartir as cousas coa xente. Suspiraba por ter moito diñeiro e con gañar a lotaría… pero non tiña moitos amigos que estiveran con el, debido á súa forma de ser. Para solucionar este problema, a súa nai obrigáballe a quedar cos amigos e a compartir o que tiña, pero nunca resultaba, e a nai optou pola experiencia de Alfonso, o seu sabio avó.

         Alfonso, ex alcalde de Ourense xubilado, estaba levando a cabo a tarefa de converter a Xosé nunha persoa de proveito, facendo uso de moitas tácticas como a psicoloxía inversa, etc… cousas que nunca chegaban a ter contundencia...

Ao chegar o Nadal, tivo unha idea que faría do seu neto unha persoa totalmente nova. Encomendoulle esta tarefa a realizar. El non sabía por qué o seu avó collía tantos boletos de lotaría, sabendo que non ía gañar. Enfadado, foi á tenda de lotaría e mercou uns boletos. De camiño á casa, parou nun escaparate para ver un xoguete que desexaba polo Nadal. Con moita présa, díxolle ó seu avó que quería telo, e este contestoulle:

- Xa se verá.

Xosé contaba os días que lle quedaban para recibir o posible regalo. De paseo co seu can, Xosé viu que un neno do veciño estaba triste. Xosé preguntoulle a Xoán (o neno) que lle pasaba. Este díxolle que a súa familia non estaba feliz pola falta de diñeiro. Xosé recapacitou… Chegou o día esperado, e Xosé estaba moi ansioso. Preguntoulle a Xoán que quería de regalo, pero este díxolle que quería felicidade e benestar da familia, pero se as cousas estiveran ben, gustaríalle o mesmo boneco que Xosé viu no escaparate. Cando deron os sorteos da lotaría, a familia de Xosé gañou vinte euros. O avó, que sabía da amizade que tiñan Xosé e mais Xoán, deulle a Xosé os vinte euros para que comprase o que quixera. Xosé saíu rapidamente de casa e foi a comprar o xoguete, cando de súpeto, viu a Xoán suspirando no cristal polo mesmo.

 Xosé non sabía o que facer, polo que volveu a casa a pedirlle axuda ó seu avó. Este contoulle que podía comprar un xoguete e compartilo, e así fixeron. As dúas familias pasaron xuntos o Nadal, pensando que o acto de solidariedade dos nenos era incrible, e que moita xente tiña que “tomar apuntamentos” deses nenos. Chegaba a fin de ano, e unha grata sorpresa chegou á casa de Xoán; o seu pai volveu á casa, e traía o diñeiro suficiente para sufragar os gastos familiares.

O dito de “ano novo vda nova” foi a escusa perfecta para que Xosé deixase atrás os seus egoísmos e se dedicara a compartir o que tiña, e pasalo ben facéndoo.

Ás veces, aprender é bo… iso pensaban os dous nenos, que cando foron maiores, gañaron a lotaría, e como non, doaron todo o diñeiro á xente máis necesitada. Esa xente que pensa que o Nadal é unha época de frío e soidade, na que se suspira en ter unha familia e gozar dunha vida completa. Por iso que, canto máis ten un, máis cousas necesita, e esta historia debe de implicar que o ter un teito por encima, é como estar no Olimpo.

Só o tes que desexar moi forte... Emma Lorenzo

Só o tes que desexar moi forte.

Todo comezou cando atopei unha vella carteira nunha rúa de Santiago. Era unha noite fría de decembro (estabamos nas vacacións de Nadal), pero como teño dificultades para conciliar o sono, saín a pasear coa miña cadela. Cando levaba máis de unha hora camiñando atopei unha carteira, que por culpa da miña vagancia, non tiven a curiosidade de mirar de quen era. O único que sabía era ca levaría á mañá seguinte á comisaría, xa que non tiña nada mellor que facer: Odiaba o Nadal! Todo o mundo tiña algo que celebrar durante estas datas cos amigos, coa familia... pero eu non estaba casado, non tiña fillos e todos os meus amigos e a miña familia estaban en Barcelona. Eu chegara a Santiago facía un mes, e como son moi tímido, aínda non tiña amigos.

Cando cheguei á casa, o reloxo marcaba a unha e media da mañá. O primeiro que fixen foi deixar a carteira na mesa da cociña, para que no almorzo lembrase que a tiña que levar onde a policía. Despois preparei unha cunca de café, púxeme o pixama e metinme na cama.

Pasou máis  dunha hora e eu seguía cos ollos abertos, así que decidín non perder máis o tempo e pórme a escribir a columna  da revista na que traballaba. No fondo non me gustaba nada o meu traballo; o meu soño era traballar no circo facendo malabares... calquera cousa me valía (ademais de ter unha boa muller), pero dende pequeno, a miña profesora de lingua dicía que escribía moi ben e que tiña que aproveitalo. Esta idea metéuselle de tal forma aos meus pais na cabeza, que me obrigaron a ir por letras.

Esa noite non durmín máis de dúas horas, así que pola mañá prepareime unha boa cunca de café cunha torrada de manteiga para repor as forzas.  Cando vin a carteira dinme de conta de que a tiña que levar á policía, polo que me vestín e saín da casa.

Fun amodo ata a comisaría. Non tiña présa porque non entraba a traballar ata o mediodía. Cando cheguei, a policía deume as grazas e marchei.

Cando xa estaba no final da rúa, o policía saíu correndo da comisaría  e díxome:

-          Señor, vostede mirou de quen é esta carteira?

-          Non, a verdade é que non son moi curioso. Por que o di?

-          Cando mirei o que había vin que só tiña trinta euros e un pasaporte que ten o nome de Adolfo Álvarez. Coñéceo?

-          Adolfo Álvarez? O famoso escapista que sae na televisión?

-          O mesmo, a foto o confirma.

-          Son o fan número un dese home, sempre quixen facer o que el fai e traballar no circo.

-          Este home  vive na rúa paralela a esta, se quere pode levarlle vostede mesmo a carteira e coñecelo. Eu fíome de vostede, se foi capaz de traer a carteira ata aquí, estou seguro de que lla entregará ao seu dono.

-          Moita grazas axente.

-          De nada. Oes, vostede non é de aquí verdade?

-          Non, cheguei fai un mes de Barcelona.

-          Supúñao. Pois fala moi ben en galego para non se de aquí pero ten un estraño acento.

-          Grazas, sempre tiven facilidade para os idiomas.

-          Eu teño que volver á comisaría, ata outro día.

-          Adeus.

Non mo cría. Atopara a carteira de Adolfo Álvarez. Nese momento o único que pensei foi que este podería ser un sinal, e que non ía desperdiciar esta oportunidade.

Cando por fin saín de traballar, parecíame que fora a tarde máis longa da miña vida. Estiven as tres horas na miña oficina pensando o que lle ía a dicir a Adolfo. Agora atopábame fronte a súa casa petando á porta.

Abriume o mesmísimo Adolfo Álvarez e quedei sen palabras. O home saudoume e por fin dinme de conta de onde estaba e o que estaba facendo.

-          Boas tardes. Son Fernando e atopei a súa carteira cando ía paseando pola rúa.

-          De verdade?

-          Si, está aquí.

-          Moitas grazas. Pensara que a perdera para sempre, e é unha pena porque ten un gran valor para mín. Regalouma o meu avó poucos días antes de morrer. Díxome que a atopara na guerra. Ademais tiña o meu pasaporte.

-          Pois aquí estou para devolverlla.

-          Antes de iso, como bo anfitrión que son, convídoche a pasar e a tomar algo. Podemos atuarnos, verdade?

-          Por suposto. Moitas grazas. Es o meu ídolo. Sempre quixen facer o que ti fas.

-          Ha, ha, ha...

A súa casa non me pareceu moi grande, pero era moi acolledora. Tomamos unhas cuncas de café diante da cheminea do seu salón. Co frío que collera fora, a calor da cheminea e do café, sentáronme moi ben.

Deume as grazas moitas veces e pasamos toda a tarde falando. Eu conteille que dende pequeno escribía moi ben, pero que o meu soño era traballar no circo coma el. El contoume anécdotas da súa vida no circo. Enseguida pareceume un home moi sociable e eu xa o consideraba o primeiro amigo que tiña en Galicia.

Cando chegou a hora de cear, marchei, pero el convidoume a volver ao día seguinte para seguir falando. Dicíame que lle caía moi ben: parecíame incríbel!

Durante máis de unha semana estiven pasando as tardes na súa casa. Ata que un día, cando xa tiña bastante confianza nel, atrevinme a preguntar:

-          Adolfo, ti ensinaríasme a facer escapismo?

-          Supuña que algún día me farías esa pregunta. Hoxe non teño ningunha resposta. Deixa que o pense un tempo.

-          Pero seguro que se che esquece. Non mo podes dicir agora?

-          Non, estou seguro que non se me esquecerá. Prométeme que tarde o que tarde en contestarche non me insistirás máis.

-          Prometido.

Todas as noites, antes de durmir, preguntábame se algún día me contestaría. Agora era o único desexo que tiña: traballar no circo co meu artista favorito. Incluso dábame igual se non era traballando de escapista. Valíame tamén facer de pallaso ou aprender a facer malabares. O único que necesitaba era que alguén crese en min.

O día de fin de ano, Adolfo convidoume a tomar as uvas na súa casa. Pasara unha semana dende que lle preguntara se me podía meter no mundo do circo e eu xa pensara que se lle esquecera. Pero eu seguía co meu desexo.

Cando rematamos de tomar as uvas coa familia de Adolfo foi o día máis feliz da miña vida:

-          Fernando, falei con varias persoas...

-          Eh?

-          Atopeiche unhas clases para aprender a facer malabares e falei co director do meu circo e di que se progresas poderás traballar alí.

-          De verdade?

-          Esperaba este momento tan especial de fin de ano. Quero que comeces este ano da maneira que máis che guste. E que te des conta de que o Nadal non é unha época tan mala. Todos os desexos se cumpren cando estás entre a familia e os amigos

-          Moitas grazas, non teño palabras...

-          So tes que saber que comezas mañá.

Ese foi o mellor ano da miña vida. Tiña clases de malabares tres días á semana, pero eu estaba tan emocionado que practicaba tódolos día e progresaba moi positivamente. Así, que cando rematou o curso xa estaba facendo xiras por toda Europa.

Adolfo converteuse no mellor amigo. Del aprendín moitas cousas. Agora o Nadal para min era unha data marabillosa porque nesta época do ano, todos os desexos , se se pedían moi forte acabaríanse por cumprir.

O meu maior desexo xa se cumprira: traballar no circo.  Agora espero con impaciencia ao Nadal seguinte para pedir o próximo: ter unha boa compañeira e creo que vai a ser posible facelo realidade, porque Silvia, a trapecista, fai semanas que me mira de esguello. A verdade é que é moi, moi guapa...

CONCURSO LITERARIO "TERRAS DE AGUIAR"

Ola a tod@s. Veñen de nos comunicar o fallo do xurado no concurso que se celebra todos os anos no Concello de Pereiro de Aguiar. A verdade é que foi todo un éxito:
Na categoría de ata 10 anos tivemos os tres primeiros premios:
                                       1º Premio: Clara Inés Gómez (4º ep)
                                       2º Premio: Lucía Bobillo (4º ep)
                                       3º Premio: Xiana Cid (4º ep)

Na categoría de ata 15 anos tamén fixemos pleno:
                                       1º Premio: Paula Borrajo (6º ep)
                                       2º Premio: Beltrán Sousa (6º ep)
                                       3º Premio: Aldara Plasencia (6º ep)

NORABOA A TODOS!!!!

Recollida dos premios

(Falta Beltrán que non puido ir)

 

Agora imos publicar as historias gañadoras:

   O mellor agasallo para Xoana  (Clara Inés-4º EP)

Nunha aldea do Polo Norte, nunha casiña de bastóns de caramelo vivía o Gnomo do Nadal. O Gnomo era moi pequeno, o seu pelo era curto e verde, sempre vestía unha chaqueta longa e vermella, levaba un cinturón dourado moi grande e un gorro de follas cunha pluma no alto.
O Gnomo do Nadal andaba moi preocupado porque xa estaba farto de que para a maioría dos nenos e das persoas maiores do mundo, o Nadal só fose unha festa na que se dan moitos agasallos.
―Bonecas, coches, consolas,  xogos de mesa… Só lles importa iso, os agasallos; non teñen interese en nada máis ¡Menudos egoístas andan feitos!, enfadábase o Gnomo. 
Moi lonxe do Polo Norte, seguro que xa imaxinades onde, no lugar máis verde do mundo, aínda que fose inverno, vivía Xoana, una rapaza pequeniña, de pelo negro e ollos marróns. Xoana era moi feliz, corría polos campos, coidaba os animais da granxa da súa familia e encantáballe subir ás árbores para ver niños de paxaros.  
Aquel ano, Papá Noel  tróuxolle a Xoana un montón de agasallos: unha boneca que andaba e falaba, con moitos vestidos e accesorios, un parchis e un xogo da oca, una caixa rexistradora para xogar ás tendas, un coche teledirixido, un disfraz de vaqueiro e un castelo cun príncipe e unha fermosa princesa.  
Xoana quedou entusiasmada, pasou todo o día xogando cos seus agasallos. Pero cando rematou de xogar,  comezou a sentirse mal: doíalle a cabeza e a barriga, as pernas case non a sostiñan dereita e quedouse sen forza nos brazos.
Os seus pais levárona a toda presa ao hospital. Xoana tivo que quedar ingresada porque estaba realmente moi maliña. Alí soíña na habitación do hospital, botouse a chorar pensando que non se ía curar nunca.
―  Oxalá Papá Noel non me trouxera todos eses agasallos. Eu agora só quero poñerme ben e sanar. Ese si que sería o mellor dos agasallos, dicía Xoana chorando.
De tanto chorar, acabou durmíndose. E durmida soñou cun extraño gnomo vestido cunha chaqueta vermella atada cun gran cinturón dourado. O gnomo colleuna da man e levouna a un hospital, cheo de nenos que, como ela, tamén parecían enfermos.  Xoana acercouse a unha das camiñas, na que había un neno loiro moi pálido,  e preguntoulle:
―  Que fas aquí?
―  Estou maliño, todos os que estamos aquí estamos maliños, ingresados en hospitais e todos estamos soñando co Gnomo do Nadal, ese que che trouxo da man ata aquí, igual que nos trouxo a todos nós.
―  E porque nos trouxeches ata aquí? preguntoulle Xoana ao Gnomo do Nadal
― Porque quero axudarvos, dixo o Gnomo en voz baixa.
―  Por que a nós?, voltou a preguntarlle Xoana
―  Porque vos entendestes que os agasallos  non son o máis importante do Nadal, que hai cousas moito máis importantes que esas bonecas e coches que vos regalan.
―  É certo -dixo Xoana, con bágoas nos ollos-, eu devólvoche todos os meus agasallos e  ponme boa de novo.
--E eu tamén, e eu tamén, e eu tamén,  contestaron todos os demais nenos que estaban no hospital do soño.
Entón Xoana abriu os ollos. Deuse conta que lle puxeran anestesia e que estaba espertando pouco a pouco. Pero a cabeza xa non lle doía, a barriga xa estaba ben, e sentía as pernas e os brazos fortes e con ganas de correr polos campos.
Escoitou como o médico lle dicía á súa nai que xa estaba ben e que se podía ir á casa cando quixera.
― Ímonos, Xoana, terás gana de chegar á casa para xogar cos agasallos de Nadal, díxolle a súa nai.
― Non preciso eses agasallos, xa teño outro moito mellor, e chiscou un ollo, pensando que o Gnomo do Nadal debía de andar por alí cerca e que se poñería moi contento de escoitarlle dicir iso. 

 Que é o Nadal para ti ? (Lucía Bobillo-4º EP)

Nun recuncho do mundo había unha pequena cidade chamada Vilburgo. Na cidade vivía unha nena cos seus pais. Xa era Nadal, así que estaban poñendo a árbore . A nena, chamada Camila, non sabía cal éra o significado desta festa. Un día díxolles aos seus pais:

- Mamá, papá vou saír a dar un paseo.

E os seus pais dixeron:

-Ten coidado Camila, non te despistes.

Cando saíu empezou a camiñar ata chegar ao bosque . Alí Camila parouse porque viu unha bolboreta moi bonita e como a quería coller foise adentrando no bosque. Cando se deu conta, Camila asustouse, pero encontrou un raposo, e díxolle:

- Raposo que é o Nadal para ti ?  

E o raposo respondeu:

- O  Nadal, para mín, é unha festa moi bonita onde todos están felices.

Camila seguíu camiñando e encontrouse cun reno, e díxolle:

- Reno, que é o Nadal para ti ?  

O reno contestou:

 - O Nadal, para mín, é unha festa onde Papá Noel trae agasallos aos nenos.

Camila seguía un pouco asustada ata que pensou:

- E, se sigo camiñando ata chegar ao final do bosque e antes de chegar me atopo máis animais e, así podo saber o que é o Nadal para mín ?

Camila seguíu camiñando disposta a saber que era o Nadal para ela.

De súpeto aparece un lobo famento e díxolle a Camila:

- Camila, que fas aquí polo bosque?

Camila díxolle un pouco asustada:

- É... é, é que me... me, perdín.

O lobo con intencións de saltar sobre ela díxolle:

- Hoxe, que comiches?

Ela respondeu:

- Ovos fritidos e ensalada.

- E ti, que comiches lobo ?

O lobo contestou: 

- Aínda non comín pero xa teño a cea lista.  

O lobo con gran destreza lanzouse contra Camila e caeu encima dela. Pero cun pau deulle na cabeza ao lobo e caeu xusto nunha pedra. Camila seguiu camiñando, e atopouse a unha nena perdida.

Camila díxolle:

- Nena qué é o Nadal para ti ?

A nena díxolle:

- O Nadal, para min, é cando os desexos dos nenos se cumpren.  

Camila axudou á nena a ir coa súa nai. A nena deulle as grazas.

Camila foise a súa casa mentres ia dicindo:

- O Nadal, para mín, é un día no que os dexesos dos nenos fanse realidade.

 

 

O NADAL QUE NON EXISTÍA (Xiana Cid-4º EP)

  Unha vez a un pobo moi  lexano chamado Pereiro de Aguiar chegou unha familia que tiña tres fillos. A maior chámase Elena, o mediano Xoel e a máis pequena Alba. Os pais eran moi agradables e bondadosos, igual que os fillos. Chegou o inverno e  faltaban dous días para celebrar o Nadal. Cando as xentes de Pereiro de Aguiar viron que facía a familia preguntaron:

     ­ - Pero, que facedes

- Estamos adornando para cando chegue  o Nadal- contestaron.

- Pero… que é o Nadal?-dixo un cidadán.

-É una festa que se celebra en decembro  o día 25. Esa noite PAPÁ NOEL trai regalos a todo o mundo.

-Aos maiores tamén?- dixo un velliño con caxato.

- Sí, aos maiores tamén –dixo Xoel.

-Para min o Nadal é un momento para pasar en familia- dixo Elena.

-Para min é conseguir mais xoguetes- dixo Xoel.

-E para nós é una divertida festa- dixeron os pais.

Todos os cidadáns axudáronlles a colocar os adornos, comprar unha árbore e decorala. A árbore máis grande estaba no centro de Pereiro de Aguiar onde todos podían vela.

A noite de Nadal todos ían polas casas a cantar panxoliñas. Reuníronse para cear xuntos e contar que é o Nadal para eles. Cando estaban ceando escoitouse un ruído na casa do alcalde e todos empezaron a berrar como tolos sobretodo o alcalde que estaba asustado porque cría que un ladrón estaba roubándolle. Pero a familia dixo en voz alta :

-Non hai que de que preocuparse , so é PAPÁ NOEL.

Todo o mundo relaxouse e o alcalde empezou a dar brincos de alegría porque estaba emocionado por ver o que lle deixara de regalos. Cando PAPÁ NOEL saíu da casa do alcalde dixo :

-Ho,ho,ho,feliz nadal a todos!!!!!!!

 Todos volveron as súas casas para ver os regalos que lles deixara.

  Pasou o inverno e a familia tivo que marchar. Todos os cidadáns de Pereiro de Aguiar déronlles as grazas por ensinarlles o que era o Nadal.

 

O espíritu do nadal (Paula Borrajo- 6º EP)

   A miña historia comenza en dous lugares ben distintos. O primeiro, nunha aldea de Galicia que se atopaba nunha alta montaña. Nela vivía un home moi vello, moi vello. A xente dos pobos do arredor non atinaban a saber a súa idade. Algúns dicían que tiña cen anos e otros que tiña máis. O único que sabían del era que se llamaba Ramón e que lle gustaba ler. Vivía soíño rodeado de fermosos carballos e soutos.

   Lonxe de alí, nunha aldea africana vivía un neno. Era un neno moi querido por todos, en especial polo seu avó que lle contaba fermosas historias das terras lexanas doutro continente que viñan naqueles libros que a xente branca lle deixara o ano anterior como agasallo de Nadal. Había un libro especial que vía mil veces e que trataba sobre o espírito do Nadal en Galicia e que nunha das súas follas tiña unha dedicatoria que puña:

 “ A ti, sexas quen sexas con agarimo este Nadal” e asinaba un tal Ramón Outeiro.

   Así, mentras o neno coidaba do rabaño de cabras e miraba con tristeza o única árbore sen follas que había, o vello Ramón coidaba con agarimo un pequeno piñeiro que nacera soíño en medio dos grosos carballos e que levara para a súa casa para protexelo do vento e das xeadas.

   E mentras os anos pasaban a árbore crecía igual ca o neno o cal non se lle saía da cabeza que tiña que marchar da aldea e buscar a Ramón Outeiro para devolverlle aquel fermoso libro.

   E seguían pasando os anos e o vello seguía igual de vello. O piñeiro xa era tan alto coma a casa e o neno xa se convertera nun mozo. A única pena que tiña Ramón era que aquela árbore non puidera converterse na árbore de Nadal mais fermosa do mundo e que alegrara a vida de todos pero es especial dos nenos. As súas festas de Nadal cada vez eran mais tristes por non poder compartirlas con ninguén. As do mozo, que me esquecín de dicir que se llamaba Hassan, non eran moito mellores así que, nun caloroso verán,  axudado polos homes brancos que de vez en cando visitaban a aldea decidiu coller as súas poucas cousas e marchar en busca do seu amigo.

   Hassan despois dunha longa viaxe e de moitas calamidades logrou chegar a aquela terra chamada Galicia. Percorría quilómetros e quilómetros pero non atopaba a Ramón. O Nadal acercábase e cada vez era mais difícil poder darlle ao seu amigo o seu agasallo.

   Camiñando e camiñando nunha noite moi fría, chegou a una casa de pedra onde había un alto piñeiro como aqueles que vira no libro iluminados de luz como se fosen as estrelas do deserto. Petou na porta e un vello, moi vello abriulle. Tras uns saúdos convidouno a pasar e quentarse. Mentras tomaban unha taza de caldo, Hassan comenzou a contarlle a súa vida en terras pobres, as súas peripecias da viaxe e sobre todo,  xa ao final, sacou da súa pequena mochila un pequeno libro o cal Ramón coñeceu deseguida enchéndoselle os ollos de bágoas. Era aquel libro que facía tantos anos enviara para os nenos pobres de Africa. Hassan non o podía crer. Os dous déronse un aperta moi forte e o espírito do Nadal encheu de luz aquela casa escura e os corazóns de dúas persoas que se atopan soas.

   Hassan devoveulle o libro a Ramón e este, a cambio, sacou dunha vella caixa de cartón fermosas luces de cores. Á mañá seguinte, o piñeiro movíase mais do normal coma se bailase de alegría. Por fin ía ser  a árbore mais bonita do Nadal!.  E así foi.

   A xente das aldeas comenzaron a vir para contemplalo. Viñan de todas partes pero o máis importante é que por primeira vez  tamén se acercaban e coñecían aquel home tan vello de barba branca.

   Hassan voltou a súa casa pero sempre regresaba no Nadal xunto ao seu vello amigo. Xa non estaban sós. Agora, o espíritu do Nadal chegara  aos corazóns dos aldeáns que compartían con eles non só o arranxo da árbore senón tamén a cea do dia de Nadal. Non facía falta saber que era cada un ou en que traballaban ou se tiñan cartos. O importante era estar xuntos, valorar a amizade  e compartir o pouco que cada un tivese. E todo isto iluminado pola luz do piñeiro que xa se fixera famoso en todo o mundo.

   Esta é a miña historia e tamén a de Ramón, Hassan e un piñeiro que cando eu era máis pequena visitei comprobando que o espírito do Nadal aínda existía alí.

   Só me quedou a dúbida de se aquel home vello, de barba branca e que mandaba libros aos nenos de Africa non sería o noso querido Papá Noel……

O SEGREDO (BELTRÁN SOUSA-6º EP)

-Imos Nico, esperta que temos moitas cousas que facer.

-Xa vou mamá.

Cando chegan as festas do Nadal na miña casa estamos todos moi nerviosos. Son unhas festas moi familiares, nas que cantamos panxoliñas, adornamos a casa, comemos pavo e imos pola rúa desexándonos Feliz Nadal.  Mais tamén, son unhas festas nas que botamos de menos aos nosos seres queridos.

Chámome Nico, teño nove anos pero mañá 24 de decembro cumpro dez.

Teño unha irmá pequena que ten catro anos e un irmán de sete. A miña nai chámase Marja e é finlandesa. Vivimos nun bonito pobo dos Alpes Suízos. O meu pai coñeceu a miña nai fai quince anos cando visitaba Helsinki, namoráronse e  a miña nai deixou todo para irse con el.

Un día pola noite dende a miña ventá vin unha estrela fugaz e a miña nai díxome que pedira un desexo. Non había algo que desexase máis que coñecer ao meu avó, o pai da miña nai e ese foi o meu desexo, cando cumprira dez anos: coñecer ao meu avó.  Por iso estas navidades ían ser especiais para min.  

Por fin chegou o día do meu aniversario;  estaba moi nervioso.  A miña nai non paraba de dicirme que me tranquilizase pero ela non sabía a razón dos meus nervios. A cea de Noite Boa transcurriu  coma sempre:  cantamos, bailamos ao redor da cheminea,  comemos o pavo... mais eu esperaba a alguén que non veu. Fúmonos á cama. Os meus irmáns soñaban cos regalos que deixaría Papá Nöel pero eu soñaba con coñecer ao meu avó. A noite era moi fría e ía moito vento,  quedei durmido . Un ruído forte espertoume . A ventá da miña habitación estaba aberta, levanteime e cando ía pechala algo no ceo chamoume a atención. Unha imaxe afastábase e deixaba unha estrela luminosa, non puiden ver con claridade que era e volvín á cama.

Á mañá seguinte fumos correndo ao salón para ver que deixara Papá Noël. Os meus irmáns non paraban de berrar de contentos,  abrían os seus regalos con moita ilusión pero eu só buscaba unha cara que non encontrei.  A miña nai levoume xunto á árbore de Nadal para que abrise  os meus regalos. Despois subín ao meu cuarto e tumbeime na cama. De súpeto algo chamou a miña atención. Un sobre vermello brillante estaba enriba da mesa.  Collino e no remite poñía: ” O teu avó Nicolás”.  Estaba tan excitado que non podía abrir o sobre. Tumbeime na cama e comenzei a ler a carta:

Querido Nico:

Sei que hoxe esperabas coñecerme pero  estou moi maior para viaxar dende Finlandia. Quero que saibas que anque non me viras nunca eu sei moitas cousas de ti: es deportista,   gústache moito o fútbol, coleccionas bechos , pelexas de cando en vez coa túa irmá pequena... A que é verdade?  Estou moi contento de ter un neto tan bo. Non quero que estés triste,  sei que algún día poderás verme,  viaxarás ti a Rovaniemi  e recuperaremos o tempo perdido.

Só che pido unha cousa. Non lle ensines a ninguén esta carta,  será o noso segredo. Non esquezas que te quero moito e que sempre estás nos meus pensamentos.

Unha aperta moi forte.

O teu avó Nicolás

A carta deixoume frío e moi pensativo. Quen deixara a carta no meu cuarto?  Por que quería que fose o noso segredo?

Despois de comer quedeime falando coa miña nai e pregunteille moitas cousas sobre o meu avó. Pola noite subín ao meu cuarto e abrín a ventá, non sei qué buscaba pero mirei ao ceo e berrei: “Adeus avó, non esquezas volver o próximo Nadal”. Pechei a ventá e deiteime. Era o neno mais feliz do mundo.

 

A fantasía do Nadal (Aldara Plasencia-6º ep)

Era  Nadal e un neno chamado Mario tiña ganas de que chegara a Noite Boa porque quería ver a Papá Noel. O venres pola mañá foi ao colexio.

-Ola, bos días amigo- dixo o mellor amigo de Mario chamado Carlos

- Ola compañeiro, sabías que mañá non hai cole?- dixo Mario moi contento

-Si, xa o sei- respondeu Carlos

- ¡Porque mañá e o día de Noite Boa!- dixo alegremente Mario

- ¡Ben, ha ha ha, ben, ha ha ha!- berraron.

Cando rematou o colexio, Carlos foi a casa de Mario. Chegaron, merendaron e puxéronse a falar:

- Carlos, que podemos facer despois de merendar?- preguntou Mario.

-Non sei, pero podíamos facer algo do Nadal- dixo Carlos.

-Xa sei, podemos escribir a carta para Papá Noel- dixo Mario moi contento.

- Vale,  remataches de merendar? – continuou Carlos.

-Sí, veña, imos ao meu cuarto- contestou Mario

   Subiron polas escaleiras e entraron no seu dormitorio. Mario colleu as tarxetas e escribiron. Carlos escribiu os agasallos que quería e Mario os seus. Despois fíxose tarde e Carlos tivo que marchar. Cando se foi, Mario rematou a carta. Ceou e deitouse.

No Polo Norte os trasnos recibiron  a tarxeta,  esta puña:

Ola Papá Noel:

Cando me traias os agasallos quérote ver.

Por favor, gustaríame que me trouxeras uns agasallos moi especiais.

 Un camión que teña música;  para a miña nai quería un MP4 (ela non o sabe, é sorpresa), a película de Brave e os agasallos que ti queiras.

Moitos bicos. Estarei esperando moi impaciente, e tamén dalle moitas grazas aos trasnos que sempre te axudan.

Mario Alvarado.

Pola noite catro trasnos foron a súa casa e entraron na súa habitación. Espertárono.  Mario, asustado, non sabía quen eran, pero lembrouse e preguntoulles

 

-Sodes os trasnos de Papá Noel?

-Si, temos que comentarche algo- respondeu un dos trasnos.

-Moi ben, que queredes dicirme? - dixo Mario.

-Papá Noel está en perigo,  secuestrouno O Rei dos Raios. - comentáronlle os trasnos.

Como el fora  o  primeiro neno en enviarlle a carta, tocáballe salvar a Papá Noel.

-E quen é O Rei dos Raios? – preguntou Mario sorprendido

-É un malvado que está celoso de Papá Noel porque aos nenos gústanlles os agasallos e os raios non - respondeu un trasno.

-¡Uaaaaauuuuu! - dixo Mario moi sorprendido

-Non hai tempo, veña ímonos - dixo un trasno

-Vale pero… pode vir un amigo meu?- preguntou Mario.

-Si, pero que  veña  axiña - dixo o trasno.

Saíron pola fiestra e montaron no trineo de Papá Noel. Como quen os leva o demo chegaron a casa de Carlos. Mario entrou na súa habitación, explicoulle todo e Carlos non o dubidou e marchou con eles. Saíron, e, a velocidade da luz,  foron ao Polo Norte. Chegaron a un castelo negro, feo e moi , moi grande. Un trasno dixo:

-Temos que entrar en silencio,  non podemos facer ningún ruído e se alguén ten medo… ¡quédase no trineo!

-De acordo- dixeron Mario e Carlos á vez.

   Entraron moi a modiño,  sen facer ruído.  Mario e Carlos seguiron aos trasnos. Chegaron ao calabozo e… alí estaba Papá Noel!

-¡Vindes a salvarme! - Berrou Papá Noel nada máis ver os trasnos.

- Quen son estes nenos?- dixo moi contento Papá Noel

-Si, vimos a salvarte, e estes nenos chámanse Mario e Carlos. Mario foi o primeiro neno en enviarche a carta, entón  elixímolo para axudarte, e Mario preguntounos se podía vir Carlos - contestoulle un trasno.

-Moi ben, agora sacádeme de aquí- dixo Papá Noel

Unha vez liberado, todos seguiron a Papá Noel.

-A onde imos? -preguntou Mario

-Imos ao seu laboratorio, ten os meus poderes- contestou Papá Noel.

 Foron ao laboratorio onde estaba O Rei dos Raios durmido. Entón un trasno entrou sen facer ruído e colleu os poderes.  Papá Noel volveu por fin a ter os seus poderes máxicos que tanta fama tiñan.

O Rei dos Raios espertouse e enterouse de que xa non tiña poderes. Papá Noel fixo uso dos poderes e desapareceron todos por arte de maxia, menos O Rei dos Raios, claro está.

Apareceron de súpeto no trineo. Papá Noel e os trasnos levaron aos nenos as súas casas.

-Ata logo Papá Noel -despedíronse Mario e Carlos

- Ata logo - dixo Papá Noel.

-Pasádeo ben -dixeron os trasnos.

Papá Noel e os trasnos  fóronse.  Mario meteuse na cama. De súpeto  espertou.Todo fora un soño. Mario levantouse e foi á cociña. A súa nai estaba facendo o almorzo e preguntoulle:

-Que che pasa Mario?

-Tiven un soño- respondeu Mario

-E de que trataba? - preguntoulle a nai

-Trataba do que é o Nadal para min

 Mirou pola fiestra e no xardín da súa casa había dúas marcas na herba que ben podían ser dun trineo…

Todo fora un soño?