A publicidade, en galego! Rodrigo E.Masid

A publicidade, en galego! María Gómez

HOMENAXE A VALENTÍN PAZ-ANDRADE, MARÍA GÓMEZ

Agora eres canzón de alma pechada

Canzón melódica asolagada.

Agora eres canzón que xa non cantan

Canzón triste e sen palabras.

Agora eres canzón de lonxe ouvida

Canzón de silenciosa melodía.

Agora eres canzón de orballo e folla

Canzón que se a tocas, molla.

Agora eres canzón de ecos na teima,

Canzón delicada e augacenta.

Agora eres canzón que se esgazara

Canzón débil que se esconde nos brazos da túa fala.

Agora eres canzón, arrolo calmo,

Descoidada melodía do pasado.

Agora eres canzón de ronda eterna

Canzón alegre e duradeira.

HOMENAXE A VALENTÍN PAZ-ANDRADE, RODRIGO ERNESTO

Agora eres canzón de alma pechada

Que xa non di nin transmite nada.

Agora eres canzón que xa non cantan

Que toda a música e letra espanta.

Agora eres canzón de lonxe ouvida

Que pareces que sempre estás durmida.

Agora eres canzón de orballo e folla

Que na natureza se esconde e perde.

Agora eres canzón de ecos na teima,

Que todo o queima.

Agora eres canzón que se esgazara

E en mil pedazoa quedara.

Agora eres canzón, arrolo calmo,

Unha canzón pertencente ao pasado.

Agora eres canzón de ronda eterna

Que sexa nas festas, nos bares e nas tabernas.

HOMENAXE A VALENTÍN PAZ-ANDRADE, PABLO FERNÁNDEZ

Agora eres canzón de alma pechada

Que é escoitada pola nada.

Agora eres canzón que xa non cantan

O que lle ocorren ás persoas con esperanza.

 

Agora eres canzón de lonxe ouvida

Que xa non pode vivir a súa vida.

Agora eres canzón de orballo e folla

Que vive a súa vida de folla en folla.

Agora eres canzón de ecos na teima

Que mira a súa terra.

Agora eres canzón que se esgazara

Para que relaxe a alma.

Agora eres canzón de ronda eterna

Para pasar pola herba.

Un Nadal movido, de Marco Schettino

            Ah, a noite do vinte catro de decembro, a noite antes do Nadal, todas a familias celebran este evento estando en familia,  a felicidade apoderase de todos e por unha vez, non temos que pensar no futuro para animarnos… pero … que pasa… con esa xente?, si, esas persoas que, tan pobres son, que non poden celebrar o Nadal… Que fan?

            A  nosa  historia  centrase nun grupo de indixentes, eran tres homes que vivían na miseria, un chamábase Pancho, o segundo era Perico e por último Manolo, os tres con roupa vella, sucia e desfeita de todo. Eran bos amigos e axudábanse pero… non tiñan boa reputación entre a xente da cidade…

            Os pais sempre lle advertían aos nenos que non se acercaran a eles porque eran “xente mala”, todo o mundo falaba mal de eles sen nin sequera saber como eran en realidade, dicían que agochaban droga, que roubaban, que polas noites facían cousas terribles aos nenos que atopaban na rúa… en fin, calquera cousa. O caso era que, cada vez que se deixaban ver pola xente da cidade, eran perseguidos polos policías e outros ata ser expulsados.

         Eles non entendían nada, eran pobres, nada máis, e non lle podían facer nada… Deprimidos de todo, decidiron agocharse cerca dunha fábrica que xa non se usaba para nada, e alí pasaron unhas cantas noites sen ser descubertos, seguro que habería algún becho e ía un frío… pero eles xa estaban ben acostumados, utilizaban os tres a mesma e única manta que tiñan e durmían…

          Pero todo isto cambiou a noite antes do Nadal …

            Os tres amigos atopábanse botando unha ollada ás casas, todos eses adornos colgados, o típico Santa Claus subindo escaleiras que se atopaba colgando dos balcóns, polas ventás víanse árbores decoradas con moitos adornos, en fin, todo era precioso… e os tres miraban coma parvos.

Non tardaron moito en ser vistos por algún indesexable e emprenderon a fuxida por se acaso…

Ben, xa rematado o paseo, Pancho, Perico e Manolo puxéronse a cear, pois si, hoxe tiveran sorte: Unha pizza recen… tirada ao lixo, aínda estaba quente, ( xa o sei,  para nós “BAH”, pero para eles “ÑAM” ) e puxéronse a comer .

Cando remataron (que quere dicir pouco porque tiñan unha fame de xigante…) “intentaron” durmir. Pero pouco despois foron espertados por un golpe tremendo, tampouco era para tanto pero… tivo que doer.

Os tres colegas dirixíronse cara ao lugar de onde proviña o golpe… xa antes de que puideran chegar, viron varios renos correndo sen rumbo. Ao chegar viron outro reno, pero este co nariz vermello, e ao lado, unha zorra chea de bolsas enormes, iso si, a sorpresa foi que estaba dentro.

Pois claro, non ía ser outro que Santa Claus, pero cunha perna rota, escoitábaselle protestar “BRRR!, estes tellados de hoxe non valen nada”. Os tres estaban abraiados.

Despois de axudar a Santa e reunir aos renos, este explicoulles que intentara pousarse cos renos no tellado, pero que estaba tan esvaradizo que “descarrilaran”, e así acabaran abaixo. Despois, os tres empezarían a contar a súa situación… Despois, o barbudo vermello dixo : “Fágovos un trato: eu douvos o que necesitades para ter un traballo e saír da miseria … e vós, a cambio, axudádesme a repartir os regalos para os nenos, que esta perna non quere andar”.

Repartir regalos por todo o mundo era ben  complicado, pero a cambio dun traballo, os tres amigos farían calquera cousa. E así, partiron os catro a repartir polo globo adiante, Santa pasaba os regalos dende a zorra, e os demais facían o resto… a xornada foi longa pero remataron en tempo. Santa acudiu a un medico e a perna curouse como e debido. Santa deixou aos amigos na súa cidade e marchou…

            E que lles pasou? Pois agora traballan facendo xoguetes, non é moito pero xa teñen para vivir… 

Puqui e o Nadal, de Rodrigo Ernesto

Era o primeiro domingo de Novembro. Era un día frío, e nevaba. Un pai e o sei fillo Andrés preguntábanse se era verdade o que estaban vendo: un automóbil detívose,  unha porta traseira abriuse e alguén fixo baixar un can do coche. "¡Báixate, Puqui!", ordenou unha voz dende o interior. O pobre animal quedou desconcertado cando o coche se afastou a toda velocidade. E correu desesperado detrás do vehículo. 

Puqui tería uns sete meses, pequeno, de patas longas e pelo curto de cor marrón e tiña a cola negra. O pai e o Andrés non volverían a velo ata moito despois, pero imaxinaron que aquela noite, esgotado e amedrentado, durmiría no primeiro sitio que atopou. Á mañá seguinte comezou a buscar ós seus donos. Ese día non comeu e apenas bebeu un pouco de auga estancada. O días e as noites facíanselle interminables. Ás dúas semanas estaba fraco e débil, mais distinguíase pola súa cola negra. Como era moi novo, empezaba a esquecer quen o tirou e quen era o seu dono. Recorda vagamente un patio soleado onde xogaba despreocupado.

Aínda que a xente o espantaba por estar sucio, Puqui sentía unha atracción polas persoas. Cando descobre que alguén o mira compasivo, achégaselle timidamente coa cabeza gacha e ollos que piden unha caricia. Pero sempre esa persoa que se detivo misericordiosa volve a mirada e segue o seu camiño. 

Dez días despois de presenciar aquel abandono, Toby, un marabilloso can grande e bonachón, de catro anos de idade, escapa do seu fogar e pérdese. Os seus donos buscárono por toda a cidade, pero non apareceu. 

Resulta que aquel can era da familia do pequeno Andrés, e estaba desconsolado. Achegábase o Nadal e todo parecía que ía ser triste.  

Toby afastárese moito da súa casa. Intentou regresar, pero camiñou en sentido contrario e terminou nun mundo descoñecido para el, o centro da cidade. 

Durante días e noites correu desesperadamente buscando á súa familia, ata que o esgotamento detivo á súa carreira. A súa mirada apagouse e o seu abundante pelo pronto foi unha maraña sucia e enredada. 

Un día que chovía copiosamente, o pobre Toby trotaba pegado á parede buscando algún oco onde descansar cando se topou cun can fraco, asustado e empapado que se detivo e o mirou con curiosidade. Toby e Puqui quedáronse estáticos baixo a choiva observándose con expectación. Puqui, moveu un pouco a cola e Toby achegóuselle. Enseguida se fixeron amigos e vagabundeaban xuntos. O pequeno seguía ó grande a todas partes, buscaban comida xuntos e nas noites frescas pegábanse un co outro. Toby seguía coa súa idea de localizar a súa casa.

Finalmente, chegou o 24 de Decembro. Pasaron exactamente catorce días dende que Toby se perdera, e Andrés estaba cada día máis e máis triste pola desaparición do seu adorado can. Os seus pais, preocupados por tan prolongada apatía, decidiron levalo a divertirse a un parque de atraccións, pero non deu resultado. Andrés seguía triste, e ata que o seu can non aparecese el o seguiría estando.

Ó saír do parque de atraccións, rapidamente chegaron á súa casa, onde os avós de Andrés esperaban para a cena de Noiteboa. Estaban a medio camiño, e de súpeto, Andrés  falou por primeira vez en varios días.

-Mirá, papá, ese can, que fraco está! 

O pai mirou a onde Andrés sinalaba, e viu a Puqui. Recoñeceuno pola súa inconfundible cola negra. 

-Pero se é aquel can que abandonaron hai unas semanas! Ó que tiraron á rúa desde aquel coche! Acórdaste? Foi antes de que se perdera Budy. Que mal está, o pobre can.  

-Mira como nos mira, papá, como se quixera vir con nós... 

-Non, Andrés, non podemos. 

-Quero acariñalo, papá, por favor... Para o coche un momento! 

O pai sabía que se paraba e o acariciaba, terminarían por levalo á súa casa si ou si.  Pero como podía negarlle iso despois do triste que estaba o seu fillo? Os pais de Andrés falaron un momento en voz baixa. Finalmente, decidiron que podería baixar. 

Andrés baixou do coche e acariciou moito ó can. Puqui, por primeira en moito tempo, estaba tolo de alegría, movía o rabo, saltaba feliz… 

-Papá, está moi fraco, hai que darlle de comer. 

-Está ben, súbeo ó coche que o levamos a casa.  

Andrés, moi contento e feliz, como non estaba en semanas, tratou de convencer ó can para que subira. Pero Puqui non avanzou.  Quedou parado. Andrés insistiu en chamalo pero o can, lonxe de subir ó coche, foise cada vez máis. Ladrou como se quixera dicirlles algo. Íase deles, detíñase e ladraba. O seu comportamento era moi raro. Andrés probou a collelo pero nada. Andrés quería ir tras el, pero os seus país non podían perder máis tempo.

-Déixao, Andrés. Xa é tarde, e ademais lembra que os teus avós están esperando na casa para cear, e se tardamos moito, vanse preocupar.

-Pero, mamá, por favor! 

-Fai caso á túa nai, Andrés, está claro que ese can non quere vir con nós . Tes que deixalo.

O pai puxo entrou no coche e púxoo en marcha. Puqui correu e xa dobrara a esquina.  Andrés comezou a chorar e chorar, berraba. Ó velo así, seus pais non podían negarlle iso naquel momento. O pai apagou o coche, e Andrés parou de chorar de repente.

Oíronse ladridos na volta da esquina, e Andrés foi a ver qué pasaba.

-Papá, mamá! Mirade! É Toby!

Da esquina saíron Andrés, Puqui e Toby correndo cara o coche.

-É Toby! 

Recoñecera o coche e viña correndo a toda velocidade. E detrás del, ladrando, viña Puqui! Non quería abandonar ó seu compañeiro e por iso tratou de que Andrés o seguira.

Andrés meteu os dous cans no coche, e fóronse cara á súa casa. Cando chegaron, os avós estaban sorprendidos de velos chegar con Toby e outro can descoñecido. Andrés volveu estar feliz desde entón. Toby volvía ó seu fogar e Puqui atopou un novo no que estaba seguro de que viviría ben xunto co seu compañeiro.

Agora si que estaban preparados para celebrar a cea de Noiteboa.

            

CORREDORES BALEIROS EN NOITE BOA, de Sofía Domínguez

Sentín  como  os meus  soños  íanse  desvanecendo  e  como  as miñas  fantasías  íanse  afastando,  deixando  lugar  para  a  realidade,  que  tomaría  o seu  lugar  cando  chegase  a  mañá. Pronto  sentín  como  o meu  corpo  chegaba  a  unha    cama  ríxida  e  pouco acolledora,  despois  dunha  noite  nos  meus  profundos soños. Aos  poucos  comecei  a  abrir  un  dos  meus  ollos, ata  que  a  luz  que iluminaba  a  habitación  cegoume, entón  decidín  pechalos  unha  vez  máis. Os meus  ollos  vellos  e  xa  sen  vida  non  eran  os  mesmos  que  antes, do  mesmo  xeito  que  maioría  das  miñas  partes  corporais. Arrastrei  o  meu  corpo  ata  o outro  lado  da  cama  e  empuxando  a  miña  cabeza  cara  arriba  tratei  de  abrir  os  ollos  unha  vez  máis. Esta  vez  conseguín  facelo  e  mirei  unha  vez  máis  ao triste  teito  dunha  habitación  de  hospital. Suspirei  e  vin  unha  silueta recoñecible  ao  final  dun  corredor  que  se  achegaba  con  pasos  acelerados  á miña  habitación.

-          Bos  días  señor, que  tal  durmiu? – dixo  a  súa  voz  cariñosamente  mentres  collía  unha  xerra  de  auga  e  vertía  os  seus  contidos  nun  vaso.

            Era  unha  moza  nova, case  unha  nena, que  comezara  a  traballar  na  residencia unha  semana  despois  de  que  fose  internado. Todos  a  admiraban  polas  súas habilidades  médicas  e  tamén  por  ser  caracteristicamente  unha  boa  persoa. Aos  máis  maiores, coma  eu  mesmo, tratábanos  moi  ben, ou  iso  dicían, e  a verdade, é  que  eu  non  podo  protestar.

-          Mellor  que  outras  veces? -  dixen  eu  cunha  voz  rouca  por  falta  de  saliva na  boca.

-          Tome  isto, faralle  sentir  mellor? - dixo  ela  colocando  entre  as  miñas  mans un  vaso  con  auga  e  cunhas  pingas  de  zume  de  limón, despois  de  colocar  as almofadas  de  maneira  vertical, para  que  estivese  sentado  na  cama.

            Mirei  cara  o  líquido  esbrancuxado  que  se  retorcía  dentro  do  vaso  pola  axitación  que  recibía  das  miñas  mans  trementes. Pechei  os  ollos  e  traguei  os  contidos  do  vaso  o  máis  rápido  posible. Mentres  pasaba  pola  miña  garganta  sentín  o  sabor agre  do  limón  que  producía  proído nas  paredes  da  miña  boca.

            Sentín  como  Carme  retiraba  o  vaso  das  miñas  mans  e  deixábao  na  mesa  de noite. Abrín  unha  vez  máis  os  ollos  e  comecei  a  mirar  a  miña  habitación  coma un  bebé  recentemente  nado  observa  todo  o  que  se  atopa  ao  seu  redor. Eu  non era  máis  nada  que  o  contrario  dun  recentemente  nado, a  miña  vida  estaba  a terminar, da mesma  maneira  que  empezara. Son  un  home  común, cuns  pensamentos comúns  e  vivín  unha  vida  común. Non  se  dedicaron  monumentos  na  miña  honra e  o  meu  nome  pronto  será  esquecido.

            Torcín  a  cabeza  cara  ao  lado  dereito  da  habitación, onde  se  atopaba  a  mesa  de noite  e  lin  a  hora  que  aparecía  na  pantalla  alumeada  do  reloxo  electrónico: once  minutos  pasados  das  dez  da  mañá. Tratei  de  lembrar  a  data, pero  pronto renunciei  e  pedinlle  a  Carmen  o  xornal, que  me  daría  a  resposta  exacta. Saíu apresurada  da  habitación  en  busca  dun  xornal  do  día, sen  saber  que  non  me importaban  as  noticias, senón  que  co  día  do  mes  bastábame, e  para  iso, xa  tiña  no  pequeno  sofá  marrón  da  esquina  o  do  día  anterior.

            Poucos  minutos  pasaron  ata  que  chegou  cunha  copia  dun  xornal  nacional debaixo  do  brazo  e  cunha  bandexa  co  almorzo  nas  dúas  mans. Colocou a  mesa  despregable  enriba  das  miñas  pernas  e  colocou  encima  a  bandexa  co  xornal. Ao coller  o  xornal  decateime  que  o  almorzo  era  diferente  e  colocado  nun  vaso  pequeno  e  cutre, sostíñase  unha  rosa  vermella. Mireina  cunha  cara  de  confusión  e pregunteille:

-          Por  que  me  dás  isto?

-          Mire  o  xornal. - dixo  ela  sorrindo.

            Non  vacilei  en  coller  o  xornal  e  desdobralo. Xa  se  me  esqueceu  para  que  o quería  e  estaba  a  examinar  as  fotografías  da  primeira  páxina, para  ver  se  había unha  razón  importante  por  este  inesperado  agasallo. Despois  fixeime  na  data: o vinte  e  catro de decembro  do  dous  mil  dez.

-          É  o  día  de  noite  boa - dixen, un  sorriso  formándose  cos  meus  beizos engurrados  e  vellos, en  sentido  de  agradecemento.

-          Non  hai  de  que? - dixo  ela  sorrindo.

            Baixei  unha  vez  máis  a  cabeza  para  continuar  lendo  os  títulos  das  noticias  do xornal, pero  pouco  tempo despois  decidín  deixalo  de  lado  xa  que  o  meu  estómago  estaba  a  pedir  alimento. Na  bandexa  do  almorzo  había  unha  variedade exquisita,  en  comparación  coa  comida  habitual. Normalmente, o  almorzo  baseábase nun  croissant  seco, un  zume  de  laranxa  embotellado  e  unhas  apetitosas  pastillas  de cores rechamantes. Cando  un  tiña  sorte, podían  incluír  un  bote  de  marmelada  para un  uso, pero  normalmente  era  o  de  laranxa  agre, por  tanto, non  se  podería aproveitar  o  luxo. En  cambio, hoxe  o  meu  prato  principal  estaba  formado  por unhas  torradas  que  desprendían  un   aroma  moi  apetecible  cun  bote  de  manteiga  e outro  de  marmelada, un  plátano  maduro,  un  par  de  galletas  integrais,  un  anaco  de  queixo  fresco  e  como  non,  un  zume  de  laranxa   embotellado,  pero  esta  vez, para  que  fose  máis  apetecible, vertido  nun  vaso  de  cristal.

            Tardei  un  tempo  considerable  para  comer  todo  o  que  tiña  no  prato,  aínda  que  só comín  a  metade  diso,  xa  que  non  tería  nada  que  facer  durante  todo  o  día. Collín  unha  vez  máis  o  xornal  e  lin  a  sección  do  mundo  en  completo  detalle.

            Xa  pasaban  uns  minutos  das  doce  cando  comecei  a  escoitar  uns  pasos  que  non pertencían  a  Carme  nin  ningunha  das  enfermeiras  que  adoitaban  pasar  por  este corredor a  tal  hora.  Estirei  o  meu  pescozo  o  máis  que  puiden  cara  á  porta  para escoitar mellor os  pasos  e  percibín  que   se   trataban  dun   neno,  o  máis  probable.

            Pouco  despois  vin  como  se  asomaba  á  miña  porta  unha  pequena  cabeciña  redonda  cuns  ollos  azuis  xigantescos  e  unha  sensación  predicible  de  intriga  na súa  mirada. Pasamos  un  intre  sen  dicir  nada,  simplemente  mirándonos,  pero  despois  ela  foi  a  primeira  en  falar:

-          Ola, - dixo  ela  cunha  voz  suave  e  cansa.

-          Ola, - dixen  eu,  a  diferenza  dela,  a  miña  voz  era  cansada  por  vellez  e detectábase  un rouquén  que  proviña  dos  meus  desgastados  bronquios - que  fas  aquí?

-          A  verdade  é  que  non  o  sei... - dixo  ela, acercándose  cara  á  cama  e colocándose  sobre  a  manta  que  se  atopaba  á  esquina  dereita  dela.

            Houbo  un  silencio  que  duro  un  par  de  minutos, non  sabía  que  dicir: unha  nena pequena  que  non  podía  ter  máis  de  dez  anos  entrara  na  súa  habitación  e sentouse  sobre  a  súa  cama. Iso  non  era  o  peor, senón  que  a  nena, como  lle acababa  de  dicir, non  sabía  que  facía  camiñando  soa  polos  baleiros  e  fríos corredores  dun  hospital.

-          Gústame  camiñar  soa  por  os corredores  fríos  e  escuros  de     este lugar, en horas  como  esta,  desertas  e  silenciosas. - dixo  cunha  voz  tremente  e case  sen  forzas.

            A  nena  que se atopaba  diante dos meus  ollos  tiña  uns  trazos  moi  peculiares, pero, o  que  máis  chamaba  a  atención  da súa persoa, era  a  ausencia  de  pelo na súa cabeza. Simplemente,  a  súa  cara  de  tristeza  penetraba  nos  sentimentos  máis  profundos  e  ambiguos  de  calquera ser  que  apreciase  a  súa  presenza.

            Moveu  a  súa  diminuta  cabeza  en  dirección  da  pequena  ventá  que se atopaba no lado  esquerdo  da habitación. Era  unha  habitación  pouco amoblada  e  cunha  iluminación  escasa,  formada  maioritariamente  por  luces  fluorescentes  e  polos  pequenos  raios  de  luz  que  perturbaban  a  habitación.

-          Pedícheslle  algo  a  Papá  Noel  este  ano?  -  pregunteille  eu,  tratando  de facer  conversación  para que  non  pensase  que  son  un  vello  malhumorado.

-          Si, - respondeu  ela, a súa  voz  máis  doce - pedinlle  que me curase  e  que  por unha  vez, poida  ver  neve  por Nadal…  

            Entraron  de  súpeto  varias  mulleres  na  habitación  e  comezaron  a  facerlle preguntas  a  nena  para  que  lles  contase  como  chegou  a  estar  alí.

            Mirou  unha  vez  máis  con  nostalxia   pola ventá  antes  de  darse  a  volta  e  saír pola porta. Vin  na  miña  mente  como  unha  nena, de  apenas  dez  anos, cun  nome  descoñecido, cunha  mirada  peculiar, vagaba  por  corredores  interminables  e  escuros.

            Carmen  tróuxome  unha  vez máis  unha  bandexa  coa  cea  e  esta vez  quedou  comigo  mentres  comía  para que  non  pasase  a  Noite  Boa  só. Eu  xa lle dixen que non me importaba, pero  ela  insistiu.

            Comezaba  a  facerse  tarde  e  decidín  deitarme. Cada  pouco  tempo  miraba  cara  ao reloxo  que  marcaba  os  poucos  minutos  que  pasaran  desde  a  última  vez  que  o mirara. Tratei  de  pechar  os  ollos, pero  algo  no  meu  interior  facía  que  fose imposible. Retorcinme  numerosas  veces  na  cama  ata  chegar  á  conclusión  que debía  levantarme.

            Levaba  un  par  de meses  sen  levantarme  desta  cama  ríxida, pero  conseguín realizalo  coa  pequena  axuda  dun  bastón  de  madeira  que  se  atopaba  situado debaixo  da  cama, en  caso  de  emerxencia. Deslicei  os  meus  pés  nas  miñas zapatillas  e  logrei  colocarme  a  miña  bata  de  inverno  por  encima  dos  ombreiros.

            Arrastrando  pouco  a  pouco  os  pés  funme  achegando  a xanela. Coa  man  esquerda  abrín  o  ventanuco  e  notei  como  unha corrente  de  vento  frío  penetraba  nos  meus  débiles  ósos. Collín  un  puñado  de  neve  que  se  pousaba  no  outro  lado  da xanela  e  coloqueina  sobre  un vello pano de mesa.

            Saín  apresurado  da  habitación  con  intención  de  camiñar  con  máis  velocidade  da que  os  meus  pés  eran  capaces. Camiñei  por  pequenos  e  longos  corredores, iluminados  e  escuros, e  finalmente  atopei  unha  pequena  habitación  cunha  porta branca  e  que  tiña  un  ventanuco  na  súa  parte  central.

            Non  vacilei  en  abrir  a  porta  e  atopei  no  interior, deitada  sobre  unha  cama parecida  á  miña, á  pobre  nena  que  coñecín  fai  unhas  poucas  horas.

            Coloquei  unha  man  sobre  o  seu  ombreiro  e  tratei  de  espertala  sen  causarlle medo. Conseguino  despois  duns  segundos  e  miroume  cunha  expresión  de  intriga.

-          Que  queres? Non  é  moi  tarde? – dixo  ela  cunha  voz  cansada.

-          Non  o  suficiente  para  Papá  Noel – dixen  eu  sorrindo, pasándolle  o pano de mesa.

            Ao  principio  miroume  cunha  cara  de  confusión  e  debeu  de  pensar  que  estaba tolo, pero  cando  abriu  o  paquete  alumeóuselle  a  cara.

-          Como  a  conseguiches? – dixo  ela, case  ríndose  da  alegría.

-          Ven  comigo  fóra  e  verás  que  todo  está  cheo. – dixen  eu.

            O  que  eu  non  sabía  é  que  detrás  dunha  das  portas  atopábase  Carmen, vendo como  a  silueta  dun  vello  cun  bastón  e  unha  nena  sen  pelo, que  non  pasaba  dos dez  anos, camiñaban  xuntos  polos  corredores  interminables  dun  hospital  baleiro  en  Noite  Boa.